{"id":5225,"date":"2025-08-22T12:00:00","date_gmt":"2025-08-22T10:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/?p=5225"},"modified":"2025-08-21T00:48:23","modified_gmt":"2025-08-20T22:48:23","slug":"dziesiec-wielkich-meczow-dziesiec-wielkich-turniejow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/?p=5225","title":{"rendered":"20 wielkich mecz\u00f3w, 20 wielkich turniej\u00f3w. Kr\u00f3tka historia Pucharu \u015awiata w Rugby"},"content":{"rendered":"\n

Kr\u00f3tk\u0105 histori\u0119 m\u0119skich Puchar\u00f3w \u015awiata w Rugby napisa\u0142em na potrzeby Skarbu Fana Rugby \u2013 RWC 2023<\/a><\/em> przygotowywanego pod redakcj\u0105 Tomka P\u0142osy przed turniejem we Francji przed dwoma laty. Tekst ten nosi\u0142 tytu\u0142 Dziewi\u0119\u0107 wielkich mecz\u00f3w, dziewi\u0119\u0107 wielkich turniej\u00f3w<\/em> i w „szponach” si\u0119 nie pojawi\u0142. Dzi\u015b, przy okazji startu kobiecego Pucharu \u015awiata, imprezy zdobywaj\u0105cej serca coraz wi\u0119kszej rzeszy kibic\u00f3w na \u015bwiecie (cho\u0107 w mniejszym stopniu u nas \u2013 do\u015b\u0107 wspomnie\u0107, \u017ce \u017caden kobiecy RWC nie ma swojego artyku\u0142u w polskiej Wikipedii, nie b\u0119dzie te\u017c transmisji tegorocznego w polskiej telewizji), publikuj\u0119 ten tekst niejako podwojony \u2013 bo uzupe\u0142niony o kobiece turnieje. One maj\u0105 w\u0142a\u015bciwie tak samo d\u0142ug\u0105 histori\u0119 jak m\u0119skie, jednak nie by\u0142a ona us\u0142ana r\u00f3\u017cami. A dziesi\u0105ty startuje w\u0142a\u015bnie dzisiaj \u2013 pierwszy gwizdek o 20:30.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

M: I (Nowa Zelandia 1987)<\/h2>\n\n\n\n
\n

22 maja 1987, Auckland, Eden Park, ok. 20 tys. widz\u00f3w, mecz grupowy Nowa Zelandia \u2013 W\u0142ochy<\/p>\n\n\n\n

Cho\u0107 obserwatorzy za najlepszy mecz pierwszego Pucharu \u015awiata uznaj\u0105 p\u00f3\u0142fina\u0142 pomi\u0119dzy Francj\u0105 i Australi\u0105, to by\u0142o na tej imprezie starcie znacznie bardziej symboliczne, a i w sportowej historii Puchar\u00f3w \u015awiata te\u017c si\u0119 zapisa\u0142o. 22 maja 1987 oko\u0142o godz. 15:00 lokalnego czasu, po zaprezentowaniu pierwszej pucharowej haki, australijski s\u0119dzia Bob Fordham pierwszy raz gwizdn\u0105\u0142 w meczu Pucharu \u015awiata (s\u0119dziowa\u0142 potem na tej imprezie jeszcze tylko jeden raz). Pi\u0142k\u0119 kopn\u0105\u0142 ze \u015brodka skrzyd\u0142owy All Blacks Craig Green, a kilka minut p\u00f3\u017aniej pad\u0142y pierwsze punkty \u2013 cztery oczka przyznane za karne przy\u0142o\u017cenie. By\u0142o to pierwsze z dwunastu przy\u0142o\u017ce\u0144, jakie tego popo\u0142udnia zdobyli w Auckland gospodarze turnieju, kt\u00f3rych kapitanem by\u0142 David Kirk. Jedno z nich, po samotnej akcji Johna Kirwana, rozpocz\u0119tej we w\u0142asnym polu 22 m i okraszonej co najmniej sze\u015bcioma unikni\u0119tymi szar\u017cami, do dzi\u015b jest uznawane za jedno z najpi\u0119kniejszych w historii Puchar\u00f3w \u015awiata. Spotkanie sko\u0144czy\u0142o si\u0119 wysokim zwyci\u0119stwem Nowej Zelandii nad W\u0142ochami (kt\u00f3re w\u00f3wczas jeszcze by\u0142y krajem z zaplecza elity, nie wyst\u0119powa\u0142y w Pucharze Sze\u015bciu Narod\u00f3w) 70:6.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Do tego pierwszego gwizdka droga by\u0142a d\u0142uga. Rugby dumnie obchodzi\u0142o w 2023 symboliczne 200 lat istnienia. Ponad dwa stulecia gry, a tymczasem mistrzostwa \u015bwiata organizowane s\u0105 w tym sporcie od zaledwie 38 lat \u2013 i panowie, i panie spotyka\u0142y si\u0119 dot\u0105d po 10 razy. Jak\u017ce skromnie to wygl\u0105da w por\u00f3wnaniu z podobnymi imprezami w siostrzanych kodach futbolowych \u2013 pi\u0142karzom nied\u0142ugo \u201estuknie\u201d sto lat, a w rugby league organizowanie takich imprez rozpocz\u0119to w po\u0142owie XX wieku. C\u00f3\u017c, to efekt przywi\u0105zania do amatorstwa, kt\u00f3re w rugby mia\u0142o status dogmatu a\u017c do 1995, mimo zmieniaj\u0105cego si\u0119 wok\u00f3\u0142 \u015bwiata. To przywi\u0105zanie do amatorstwa mia\u0142o niekiedy wymiar skrajny. Tak by\u0142o m.in. w\u0142a\u015bnie z podej\u015bciem do pierwszych pomys\u0142\u00f3w zorganizowania imprezy, kt\u00f3ra wy\u0142oni\u0142aby mistrza \u015bwiata \u2013 zar\u00f3wno taka rywalizacja, jak i rozgrywki ligowe w krajach stanowi\u0105cych kolebk\u0119 rugby, \u015bmierdzia\u0142y w\u0142odarzom tego sportu z Wysp Brytyjskich siark\u0105 profesjonalizmu. Uwa\u017cali, \u017ce od nich jest ju\u017c tylko jeden krok do tego, aby w sporcie zacz\u0105\u0142 rz\u0105dzi\u0107 pieni\u0105dz. Dlatego International Rugby Board, zdominowane przez Home Nations, a\u017c do lat 80. XX wieku wszelkie takie pomys\u0142y odrzuca\u0142o w\u0142a\u015bciwie bez namys\u0142u. Te jednak si\u0119 pojawia\u0142y, g\u0142\u00f3wnie ze strony nacji z po\u0142udniowej p\u00f3\u0142kuli, np. w 1968 czy w 1979.<\/p>\n\n\n\n

W latach 80. XX w. idea\u0142 amatorstwa trzeszcza\u0142 ju\u017c w szwach, a przedsi\u0119biorcze federacje i zawodnicy szukali sposob\u00f3w na omini\u0119cie sztywnych regu\u0142 zabraniaj\u0105cych zarabiania na rugby. Gdy w 1983 australijski przedsi\u0119biorca David Lord zapowiedzia\u0142 stworzenie \u015bwiatowych zawodowych rozgrywek rugby, do kt\u00f3rych zamierza\u0142 zwerbowa\u0107 ponad 200 graczy kusz\u0105c ich zarobkami w wysoko\u015bci 100 tys. funt\u00f3w rocznie, op\u00f3r p\u0119k\u0142. W marcu tego roku Australijczycy zaproponowali IRB, aby da\u0107 najlepszym graczom alternatyw\u0119 wobec oferty Lorda \u2013 w postaci gry o tytu\u0142 mistrz\u00f3w \u015bwiata. Rok p\u00f3\u017aniej IRB zgodzi\u0142o si\u0119 na wykonanie studium wykonalno\u015bci, a w 1985 dosz\u0142o do g\u0142osowania, kt\u00f3re da\u0142o nieoczekiwany wynik: zwolennicy Pucharu \u015awiata wygrali w radzie IRB stosunkiem g\u0142os\u00f3w (podobno) 10:6. To oznacza\u0142o, \u017ce za imprez\u0105 zag\u0142osowali nie tylko przedstawiciele Australii, Nowej Zelandii, Francji i RPA, ale tak\u017ce dw\u00f3ch spo\u015br\u00f3d o\u015bmiu przedstawicieli Home Nations. Przypuszcza si\u0119, \u017ce kluczowe g\u0142osy oddali dwaj delegaci z Walii i Anglii, wyst\u0119puj\u0105c przeciwko opinii swych federacji. Klamka zapad\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Pierwszy turniej o Puchar \u015awiata zorganizowano ju\u017c w 1987, a jego gospodarzami by\u0142y Nowa Zelandia i Australia \u2013 kt\u00f3rych federacje najbardziej naciska\u0142y na organizacj\u0119 takich rozgrywek. IRB zdecydowa\u0142 si\u0119 nie przeprowadza\u0107 kwalifikacji, a po prostu zaprosi\u0107 16 najlepszych dru\u017cyn \u015bwiata \u2013 przy czym te, kt\u00f3re dot\u0105d nie by\u0142y cz\u0142onkami IRB, mia\u0142y przy tej okazji takie cz\u0142onkostwo otrzyma\u0107, cho\u0107 bez prawa g\u0142osu. W gronie 16 dru\u017cyn zabrak\u0142o jednej z rugbowych pot\u0119g, RPA, izolowanej w\u00f3wczas sportowo od reszty \u015bwiata z powodu apartheidu (cho\u0107 w rugby wprowadzenie takiej izolacji nast\u0119powa\u0142o z oporami), a sporym zaskoczeniem by\u0142 brak zaproszenia dla Zwi\u0105zku Radzieckiego, kt\u00f3rego dru\u017cyna w tym czasie znakomicie sobie radzi\u0142a na europejskich boiskach.<\/p>\n\n\n\n

Turniej by\u0142 skromny i mo\u017cna powiedzie\u0107 \u2013 eksperymentalny. Sporo czasu zajmowa\u0142y podr\u00f3\u017ce, ale sprawdzi\u0142 si\u0119 pomys\u0142 nowozelandzkiej federacji, aby mniej atrakcyjne spotkania organizowa\u0107 w miastach, kt\u00f3re dot\u0105d nie mia\u0142y do czynienia z rugby na najwy\u017cszym poziomie \u2013 dzi\u0119ki temu na wszystkich meczach trybuny by\u0142y pe\u0142ne. W fazie grupowej furor\u0119 robi\u0142o Tonga, kt\u00f3re pokona\u0142o Kanad\u0119 i stawi\u0142o twardy op\u00f3r grupowym rywalom z Wysp Brytyjskich \u2013 Irlandii i Walii. Do \u0107wier\u0107fina\u0142u nie awansowa\u0142o, uda\u0142o si\u0119 to natomiast po zwyci\u0119stwach z W\u0142ochami i Argentyn\u0105 innej wyspiarskiej reprezentacji, Fid\u017ci. W \u0107wier\u0107finale uleg\u0142a zdobywcom Pucharu Sze\u015bciu Narod\u00f3w, Francji, ale by\u0142a o w\u0142os od zupe\u0142nie innego wyniku. Gdy po tym meczu spytano George\u2019a Simpkinsa, co czo\u0142owe rugbowe nacje mog\u0142yby zrobi\u0107 dla rozwoju rugby na Fid\u017ci, ten odpowiedzia\u0142: \u201eChod\u017acie i grajcie z nami\u201d.<\/p>\n\n\n\n

W p\u00f3\u0142fina\u0142ach turnieju dosz\u0142o do star\u0107 pomi\u0119dzy ekipami z Europy i po\u0142udniowej p\u00f3\u0142kuli. W jednym z nich Nowa Zelandia g\u0142adko pokona\u0142a Wali\u0119 49:6. Drugi by\u0142 znacznie bardziej zaci\u0119ty \u2013 Australia zagra\u0142a \u015bwietnie, ale Francja jeszcze lepiej i wygra\u0142a 30:24, a losy meczu przes\u0105dzi\u0142a niesamowita akcja na sam jego koniec, kt\u00f3r\u0105 zako\u0144czy\u0142 przy\u0142o\u017ceniem Serge Blanco. W finale rozgrywanym w Auckland Francuzi ju\u017c nie dali rady gospodarzom \u2013 Nowa Zelandia, kt\u00f3rej po\u0142owa reprezentacji na co dzie\u0144 gra\u0142a w tym mie\u015bcie, pokona\u0142a ich 29:9 (w du\u017cej mierze dzi\u0119ki kopom Granta Foxa). Trzecie miejsce przypad\u0142o Walijczykom, kt\u00f3rzy nieoczekiwanie wygrali z Australi\u0105 22:21.<\/p>\n\n\n\n

Dominacj\u0119 na tej imprezie Nowozelandczyk\u00f3w, kt\u00f3rych gwiazdami byli Michael Jones i John Kirwan, chyba najlepiej podsumowa\u0142 kapitan pokonanej przez nich w \u0107wier\u0107finale reprezentacji Szkocji Colin Deans: \u201eSzar\u017cowali\u015bmy ich i szar\u017cowali\u015bmy, i szar\u017cowali\u015bmy, a\u017c wreszcie ju\u017c nie dawali\u015bmy rady szar\u017cowa\u0107, a oni wci\u0105\u017c szli na nas\u201d.<\/p>\n\n\n\n

K: I (Walia 1991)<\/h2>\n\n\n\n
\n

14 kwietnia 1991, Cardiff, mecz o 3. miejsce Francja \u2013 Nowa Zelandia<\/p>\n\n\n\n

Chyba najbardziej tajemnicze spotkanie ze wszystkich rozegranych podczas Puchar\u00f3w \u015awiata. I mo\u017cliwe chyba tylko w tamtych czasach \u2013 na pierwszym kobiecym Pucharze \u015awiata, imprezie mocno spontanicznej, ca\u0142kowicie amatorskiej i odbywaj\u0105cej si\u0119 bez b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa IRB. Meczu o trzecie miejsce na niej nie przewidziano i br\u0105zowe medale na swoje konto zapisa\u0142y obie dru\u017cyny pokonane w p\u00f3\u0142fina\u0142ach \u2013 Francja i Nowa Zelandia. Tym niemniej postanowi\u0142y sprawdzi\u0107, kto z nich jest lepszy. Rozegrano go w dniu fina\u0142u mistrzostw, w Cardiff, a zako\u0144czy\u0142 si\u0119 zwyci\u0119stwem Francuzek nad Nowozelandkami (te wystawi\u0142y sk\u0142ad z\u0142o\u017cony g\u0142\u00f3wnie z zawodniczek, kt\u00f3re podczas imprezy mia\u0142y mniej szans do grania) 3:0, a mi nie uda\u0142o si\u0119 nawet odnale\u017a\u0107 nazwiska zdobywczyni jedynych punkt\u00f3w w tym spotkaniu.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Pierwszy kobiecy mundial by\u0142 troch\u0119 jak ten opisany powy\u017cej mecz. Spontaniczny. Wymy\u015bli\u0142y go same kobiety. I one go w ca\u0142o\u015bci zorganizowa\u0142y, kosztem ogromnego po\u015bwi\u0119cenia \u2013 cztery zawodniczki londy\u0144skiego Richmond: Deborah Griffin, Alice Cooper, Mary Forsyth i Sue Dorrington. Zainspirowane rok wcze\u015bniejszym mi\u0119dzynarodowym festiwalem rugby w Nowej Zelandii (wyjazd, na kt\u00f3ry nie mog\u0142y sobie pozwoli\u0107) wymy\u015bli\u0142y imprez\u0119 jeszcze wi\u0119ksz\u0105 i zaprosi\u0142y na ni\u0105 dwana\u015bcie reprezentacji z ca\u0142ego \u015bwiata. Wszystkie odpowiedzia\u0142y „tak”. To by\u0142a wielka improwizacja \u2013 bez wielkich pieni\u0119dzy (a raczej bez pieni\u0119dzy niemal w og\u00f3le \u2013 na kr\u00f3tko przed imprez\u0105 organizatorki informowa\u0142y uczestniczki o konieczno\u015bci samodzielnego pokrycia koszt\u00f3w lot\u00f3w i zakwaterowania, a mimo to nikt si\u0119 nie wycofa\u0142 (cho\u0107 zawodniczki Zwi\u0105zku Radzieckiego przylecia\u0142y bez pieni\u0119dzy, za to z du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 towar\u00f3w na sprzeda\u017c, co mocno zdziwi\u0142o celnik\u00f3w na Heathrow, a historia pomog\u0142a znale\u017a\u0107 im ofiarodawc\u00f3w wspieraj\u0105cych drobnym wk\u0142adem). Ba, k\u0142opoty spotyka\u0142y innych \u2013 na przyk\u0142ad reprezentacja Anglii zosta\u0142a wyrzucona w hotelu z pokoj\u00f3w i sp\u0119dzi\u0142a noc na sali konferencyjnej z powodu podw\u00f3jnego zabukowania tych samych miejsc.<\/p>\n\n\n\n

To by\u0142y czasy, gdzie kobiece rugby ma\u0142o gdzie by\u0142o uznane przez krajowe federacje. W przypadku wi\u0119kszo\u015bci uczestnik\u00f3w, w tym gospodarzy, powsta\u0142y odr\u0119bne organizacje kobiecego rugby; Nowozelandki wyprosi\u0142y w NZRFU zgod\u0119 na u\u017cycie symbolu srebrnej paproci, a nie wszystkie zawodniczki dosta\u0142y od maoryskich starszych zgod\u0119 na udzia\u0142 w hace… G\u0142\u00f3wnym wk\u0142adem IRB by\u0142o kwestionowanie projektu logo imprezy, jako zbyt podobnego do tego dla oficjalnej m\u0119skiej imprezy. O oficjalnym uznaniu imprezy jako mistrzostw \u015bwiata nie mog\u0142o by\u0107 mowy. Zreszt\u0105, mo\u017ce dlatego w og\u00f3le da\u0142o si\u0119 j\u0105 zorganizowa\u0107 \u2013 bez biurokratycznej machiny, kt\u00f3ra przez lata zastanawia\u0142aby si\u0119 nad tym, czy kobiece rugby dojrza\u0142o do takiej rywalizacji i po przeliczeniu stwierdzi\u0142oby, \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 w og\u00f3le si\u0119 nie bilansuje.<\/p>\n\n\n\n

Turniej rozegrano w Walii w rekordowo kr\u00f3tkim czasie. Wszystkie mecze \u2013 po dwa w fazie grupowej oraz od trzech do jednego zale\u017cnie od dru\u017cyny w fazie pucharowej rozegrano w ci\u0105gu 9 dni! Faz\u0119 grupow\u0105 w walijskich miasteczkach g\u00f3rniczego po\u0142udnia. Faz\u0119 pucharow\u0105 \u2013 w stolicy kraju. W meczu otwarcia, 6 kwietnia 1991 na stadionie Glamorgan Wanderers Nowa Zelandia (po prezentacji haki) pokona\u0142a Kanad\u0119 24:8, a mecz ogl\u0105da\u0142 ponad tysi\u0105c widz\u00f3w. Faz\u0119 grupow\u0105 (cztery grupy, ka\u017cda licz\u0105ca po trzy dru\u017cyny) wygra\u0142y bez potkni\u0119\u0107 reprezentacje, po kt\u00f3rych tego si\u0119 spodziewano: Nowa Zelandia, Francja (gdzie kobiece rugby ju\u017c by\u0142o po auspicjami FFR), Stany Zjednoczone i Anglia. Jednak i dla przegranych udzia\u0142 w tym turnieju by\u0142 fantastycznym do\u015bwiadczeniem \u2013 niekt\u00f3re mia\u0142y bardzo niewielkie do\u015bwiadczenie reprezentacyjne i gra z nowymi przeciwnikami by\u0142a czym\u015b wyj\u0105tkowym. Mimo kompletu pora\u017cek zapami\u0119tane zosta\u0142y reprezentantki Zwi\u0105zku Radzieckiego i Japonki, wyra\u017anie odstaj\u0105ce wzrostem od zawodniczek, ale zdobywaj\u0105ce serce kurtuazj\u0105 i zapami\u0119tane w kimonach z przyj\u0119cia ko\u0144cz\u0105cego mistrzostwa.<\/p>\n\n\n\n

W p\u00f3\u0142fina\u0142ach Angielki pokona\u0142y Francuzki 13:0, natomiast Amerykanki odrobin\u0119 nieoczekiwanie pokona\u0142y Nowozelandki 7:0 (warto jednak pami\u0119ta\u0107, \u017ce ameryka\u0144skie Wiverns ju\u017c od kilku lat rozgrywa\u0142y mi\u0119dzynarodowe mecze i wielokrotnie pokonywa\u0142y inne topowe reprezentacje). Dwa dni po p\u00f3\u0142fina\u0142ach, na Cardiff Arms Park w obecno\u015bci 3 tys. widz\u00f3w w meczu decyduj\u0105cym o z\u0142otym medalu Amerykanki pokona\u0142y Angielki 19:6 (mimo, \u017ce przegrywa\u0142y 0:6). <\/p>\n\n\n\n

Sam fakt, \u017ce impreza si\u0119 odby\u0142a, by\u0142 ogromnym osi\u0105gni\u0119ciem. Oznacza\u0142o nawi\u0105zanie kontakt\u00f3w, zrozumienie, \u017ce kobiety mog\u0105 osi\u0105ga\u0107 w rugby to co m\u0119\u017cczy\u017ani, pokaza\u0142o mo\u017cliwo\u015b\u0107 organizacji imprezy przy bardzo ograniczonych zasobach. Tak\u017ce da\u0142o sygna\u0142 World Rugby, \u017ce kobiece rugby to jest co\u015b, o czym warto jednak pomy\u015ble\u0107. Na dodatek w Wielkiej Brytanii kobiece rugby pojawi\u0142o si\u0119 w g\u0142\u00f3wnych tytu\u0142ach sportowych, a reakcje na imprez\u0119 by\u0142y generalnie przychylne (nawet w k\u0142opotach z kopami Paul Nelson z Sunday Times<\/em> widzia\u0142 pozytyw \u2013 zmusza\u0142o to do gry r\u0119k\u0105 i konstruowania akcji), cho\u0107 przy\u0107mi\u0142 j\u0105 na pewno rozgrywany kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej tak\u017ce w Walii m\u0119ski Puchar \u015awiata. <\/p>\n\n\n\n

IRB dojrzewa\u0142o do przyj\u0119cia kobiecego Pucharu \u015awiata pod swoje auspicje jeszcze dobrych kilka lat. Dopiero w 2009\/2010 uzna\u0142o imprez\u0119 z 1991 za pierwszy Puchar \u015awiata, a w 2022 wprowadzi\u0142o Deborah Griffin i jej trzy kole\u017canki do World Rugby Hall of Fame. Sama Griffin zosta\u0142a zreszt\u0105 w 2018 cz\u0142onkini\u0105 Rady World Rugby z ramienia RFU.<\/p>\n\n\n\n

M: II (Walia 1991)<\/h2>\n\n\n\n
\n

6 pa\u017adziernika 1991, Cardiff, Cardiff Arms Park, ok. 45 tys. widz\u00f3w, mecz grupowy Walia \u2013 Samoa Zachodnie<\/p>\n\n\n\n

Najwi\u0119ksza niespodzianka drugiego m\u0119skiego Pucharu \u015awiata mia\u0142a miejsce ju\u017c w fazie grupowej. Walijczycy, kt\u00f3rzy cho\u0107 nominalnie nie byli gospodarzami imprezy, to spotkanie grali na swoim terenie wspierani przez 45 tysi\u0119cy widz\u00f3w, ulegli dru\u017cynie, kt\u00f3ra rozgrywa\u0142a na Pucharze \u015awiata swoje pierwsze spotkanie w historii \u2013 Samoa Zachodniemu. Walijskie rugby prze\u017cywa\u0142o w\u00f3wczas kryzys, natomiast Samoa\u0144czycy skorzystali z mo\u017cliwo\u015bci powo\u0142ania graczy wychowanych w Nowej Zelandii, ale nie za\u0142apuj\u0105cych si\u0119 do All Blacks (w sk\u0142adzie Samoa kibice zobaczyli m.in. najm\u0142odszego w\u00f3wczas na ca\u0142ej imprezie Briana Lim\u0119 i r\u00f3wnie\u017c w\u00f3wczas m\u0142odego Pata Lama, obecnego trenera Bristol Bears) \u2013 jednak pora\u017cka ekipy z Pucharu Pi\u0119ciu Narod\u00f3w w starciu z dru\u017cyn\u0105 wysepek na ko\u0144cu \u015bwiata mimo to by\u0142a sensacj\u0105. Walijczycy w tym meczu nie byli ani razu na prowadzeniu \u2013 to Samoa\u0144czycy, pot\u0119\u017cnie szar\u017cuj\u0105cy rywali, ze stanu 3:3 doprowadzili do przewagi 13:3 (cho\u0107 pierwsze z ich przy\u0142o\u017ce\u0144 pewnie dzisiaj nie osta\u0142oby si\u0119 pr\u00f3bie TMO), a ostatecznie mimo pogoni gospodarzy wygrali 16:13.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Gospodarzem kolejnego rugbowego m\u0119skiego mundialu w 1991 by\u0142o w praktyce a\u017c pi\u0119\u0107 europejskich kraj\u00f3w, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych g\u0142\u00f3wne skrzypce gra\u0142a Anglia (pozosta\u0142e to reszta \u00f3wczesnego Pucharu Pi\u0119ciu Narod\u00f3w). Imprez\u0119 poprzedzi\u0142y kwalifikacje, w ramach kt\u00f3rych obsadzano teoretycznie osiem miejsc w stawce (teoretycznie, bo w strefie Ameryki do obsadzenia by\u0142y trzy miejsca, a w kwalifikacjach regionalnych wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 w\u0142a\u015bnie tyle dru\u017cyn). Pozosta\u0142e osiem miejsc zaj\u0119li \u0107wier\u0107finali\u015bci poprzedniej imprezy. Eliminacje przynios\u0142y efekt podobny do zaprosze\u0144 sprzed czterech lat \u2013 w stawce zasz\u0142a tylko jedna zmiana, polegaj\u0105ca na zast\u0105pieniu Tonga przez inn\u0105 wyspiarsk\u0105 ekip\u0119, Samoa Zachodnie. W fazie grupowej w\u0142a\u015bnie ta dru\u017cyna sprawi\u0142a najwi\u0119ksz\u0105 sensacj\u0119 \u2013 pokona\u0142a Wali\u0119, kt\u00f3ra w wyniku tej pora\u017cki nie zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do fazy pucharowej.<\/p>\n\n\n\n

W \u0107wier\u0107finale Samoa Zachodnie uleg\u0142o ju\u017c jednej z najlepszych w\u00f3wczas europejskich dru\u017cyn, Szkocji. Grona p\u00f3\u0142finalist\u00f3w dope\u0142ni\u0142y Anglia oraz finali\u015bci sprzed czterech lat. Najciekawszy pojedynek na etapie \u00bc fina\u0142u stoczy\u0142y Australia i Irlandia \u2013 gracze z Zielonej Wyspy nieoczekiwanie na kilka minut przed ko\u0144cem wyszli na prowadzenie, ale przy\u0142o\u017cenie Michaela Lynagha da\u0142o wygran\u0105 faworytom z antypod\u00f3w. Nerwowo by\u0142o te\u017c w paryskim p\u00f3\u0142finale Francji z Angli\u0105, cho\u0107 z pozaboiskowych powod\u00f3w \u2013 trener Francuz\u00f3w Daniel Dubroca obrazi\u0142 s\u0119dziego zawod\u00f3w Davida Bishopa.<\/p>\n\n\n\n

Australijczycy w p\u00f3\u0142finale wyeliminowali obro\u0144c\u00f3w tytu\u0142u mistrzowskiego, Now\u0105 Zelandi\u0119, m.in. dzi\u0119ki \u015bwietnej grze najwi\u0119kszej gwiazdy tego turnieju Davida Campese (niekt\u00f3rzy pisali potem, \u017ce pokona\u0142 Nowozelandczyk\u00f3w w pojedynk\u0119). By\u0142o 16:6 (do przerwy 13:0), a przegranym na pewno nie pomog\u0142a nieobecno\u015b\u0107 na boisku Michaela Jonesa (z uwagi na przekonania religijne nie gra\u0142 w niedziele). W drugim p\u00f3\u0142finale Szkoci grali w Edynburgu z Angli\u0105 \u2013 i to go\u015bcie wygrali 9:6, a Szkoci \u017ca\u0142owali zw\u0142aszcza pud\u0142a Gavina Hastingsa z prostego karnego.<\/p>\n\n\n\n

Styl Anglik\u00f3w w dotychczasowych meczach nie zachwyca\u0142, ale by\u0142 skuteczny \u2013 tymczasem w finale postanowili go zmieni\u0107 i zagra\u0107 bardziej otwarte rugby, co zreszt\u0105 by\u0142o powodem tar\u0107 w dru\u017cynie. Ta zmiana koncepcji gry si\u0119 Anglikom nie op\u0142aci\u0142a (a wytrwali przy niej nawet mimo przegrywania po pierwszej po\u0142owie 0:9 i k\u0142\u00f3tni o to w szatni w przerwie meczu) \u2013 nie zdobyli ani jednego przy\u0142o\u017cenia, a puchar Webba Ellisa wzni\u00f3s\u0142 po zwyci\u0119stwie 12:6 kapitan Australijczyk\u00f3w, Nick Farr-Jones. Br\u0105z trafi\u0142 w r\u0119ce Nowozelandczyk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

K: II (Szkocja 1994)<\/h2>\n\n\n\n
\n

24 kwietnia 1994, Edynburg, Raeburn Place, ok. 5 tys. widz\u00f3w, fina\u0142 Anglia \u2013 Stany Zjednoczone<\/p>\n\n\n\n

Trzy lata wcze\u015bniej fina\u0142 kobiecego Pucharu \u015awiata odby\u0142 si\u0119 w tym samym sk\u0142adzie. Wtedy Amerykanki pokona\u0142y Angielki. I tym razem obro\u0144czynie tytu\u0142u by\u0142y faworytkami spotkania \u2013 na drodze do fina\u0142u gromi\u0142y wszystkie swoje przeciwniczki, dopiero w p\u00f3\u0142finale (tak\u017ce wysoko wygranym) straci\u0142y pierwsze punkty. Jednak Angielki wyci\u0105gn\u0119\u0142y lekcj\u0119 z pora\u017cki sprzed trzech lat. Ju\u017c wtedy mia\u0142y przewag\u0119 w posiadaniu pi\u0142ki, a tym razem po prostu j\u0105 wykorzysta\u0142y. W przy\u0142o\u017ceniach by\u0142o 5:4, do tego Angielki dorzuci\u0142y komplet podwy\u017csze\u0144 (13 punkt\u00f3w z kop\u00f3w kapitan dru\u017cyny Karen Almond), podczas gdy rywalki zza Atlantyku nie wykorzysta\u0142y ani jednego. W efekcie Anglia si\u0119gn\u0119\u0142a po sw\u00f3j pierwszy tytu\u0142 mistrzowski po wygranej 38:23.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Sukces pierwszego Pucharu \u015awiata sk\u0142oni\u0142 kobiety do my\u015blenia o kolejnym. Zaplanowa\u0142y go ju\u017c po trzech latach od poprzedniego, w 1994, aby unikn\u0105\u0107 kolizji z m\u0119sk\u0105 imprez\u0105. Gospodyniami mia\u0142y by\u0107 Holenderki, kt\u00f3re by\u0142y przecie\u017c jedn\u0105 z nacji najwcze\u015bniej graj\u0105cych w kobiece rugby \u2013 do\u015b\u0107 wspomnie\u0107, \u017ce pierwsze spotkanie mi\u0119dzynarodowe rozegrano w 1982 w Utrechcie pomi\u0119dzy Holandi\u0105 i Francj\u0105, a rywalizacja ta by\u0142a potem utrzymywana przez lata. Jednak tym razem k\u0142opot\u00f3w by\u0142y jeszcze wi\u0119cej. W czasie od poprzedniego Pucharu \u015awiata cz\u0119\u015b\u0107 narodowych m\u0119skich federacji uzna\u0142o kobiece rugby, ale status imprezy budzi\u0142 ich w\u0105tpliwo\u015bci. IRB nadal nie uznawa\u0142o jej za oficjaln\u0105 (m.in. z tego powodu nosi\u0142a nazw\u0119 Rugby World Championship, a nie Rugby World Cup). I federacja nowozelandzka, kt\u00f3ra teraz zawiadywa\u0142a kobiecym rugby, uzna\u0142a, \u017ce wobec statusu imprezy nie mo\u017ce finansowa\u0107 wyjazdu. Wycofanie si\u0119 Nowozelandek i Niemek stawi\u0142o pod znakiem zapytania imprez\u0119 i spowodowa\u0142o, \u017ce Holenderki zrezygnowa\u0142y z jej organizacji, nie chc\u0105c ponosi\u0107 ryzyka fiaska. Jednak wi\u0119kszo\u015b\u0107 dru\u017cyn wci\u0105\u017c by\u0142a ch\u0119tna do udzia\u0142u, a mimo \u017ce do planowanego terminu imprezy pozosta\u0142y zaledwie trzy miesi\u0105ce, Szkotki podj\u0119\u0142y si\u0119 jej organizacji. Czyli nacja, kt\u00f3ra pierwszy mecz mi\u0119dzynarodowy zagra\u0142a zaledwie rok wcze\u015bniej.<\/p>\n\n\n\n

Pocz\u0105tkowo planowano udzia\u0142 16 ekip. Wycofanie si\u0119 kilku (m.in. Hiszpanek, kt\u00f3rych te\u017c nie by\u0142o sta\u0107 na wyjazd) oznacza\u0142o powr\u00f3t do formatu z 1991 z udzia\u0142em 12 ekip, przy czym udzia\u0142 wzi\u0119\u0142o 11 reprezentacji narodowych i uniwersytecka reprezentacja Szkocji, aby dope\u0142ni\u0107 rachunku. Nowymi dru\u017cynami w por\u00f3wnaniu do poprzedniej imprezy by\u0142y gospodynie, Irlandki, a tak\u017ce Rosjanki i Kazaszki (obie te dru\u017cyny zaj\u0119\u0142y miejsce Zwi\u0105zku Radzieckiego). Mecze rozgrywano w szkockich miasteczkach z rugbowymi tradycjami (m.in. w Melrose), a tak\u017ce w Edynburgu, gdzie odbywa\u0142y si\u0119 na Raeburn Place \u2013 w miejscu historycznym dla rugby (tam odby\u0142 si\u0119 pierwszy w historii mecz mi\u0119dzynarodowy). <\/p>\n\n\n\n

Brak Nowozelandek spowodowa\u0142 zmian\u0119 wynikach rozstrzygni\u0119\u0107 grupowych \u2013 swoje rywalizacje pewnie wygra\u0142y Angielki, Amerykanki i Francuzki (Amerykanki wr\u0119cz w imponuj\u0105cym stylu \u2013 121:0 z Japoni\u0105 i 111:0 ze Szwecj\u0105), a do tego grona do\u0142\u0105czy\u0142y Walijki, kt\u00f3re w grupie pokona\u0142y 11:5 Kanad\u0119. W formacie imprezy dokonano tylko jednej zmiany \u2013 do\u0142o\u017cono \u0107wier\u0107fina\u0142y. G\u00f3r\u0105 by\u0142y zwyci\u0119\u017cczynie grup, cho\u0107 Walia pokona\u0142a Szkocj\u0119 tylko 8:0. W p\u00f3\u0142fina\u0142ach wygra\u0142y te same dru\u017cyny co trzy lata wcze\u015bniej w Cardiff \u2013 Amerykanki rozgromi\u0142y Walijki 56:15 (trac\u0105c jednak pierwsze punkty w turnieju), natomiast Angielki wygra\u0142y 18:6 z Francuzkami. Wynik fina\u0142u by\u0142 ju\u017c jednak odmienny \u2013 Angielki zrewan\u017cowa\u0142y si\u0119 Amerykankom pokonuj\u0105ce je 38:23. Trzecie miejsce zaj\u0119\u0142y Francuzki.<\/p>\n\n\n\n

Up\u00f3r kobiet, kt\u00f3re mimo przeciwno\u015bci losu zdo\u0142a\u0142y zorganizowa\u0107 drug\u0105 og\u00f3lno\u015bwiatow\u0105 imprez\u0119, doprowadzi\u0142 do czego\u015b bezcennego: IRB postanowi\u0142o obj\u0105\u0107 kobiece rugby i ju\u017c w 1995 na spotkaniu w Edmonton powo\u0142a\u0142o kobiecy komitet doradczy, kt\u00f3rego celem by\u0142o opracowanie planu rozwoju kobiecego ruby.<\/p>\n\n\n\n

M: III (Po\u0142udniowa Afryka 1995)<\/h2>\n\n\n\n
\n

18 czerwca 1995, Kapsztad, Newlands Stadium, 43 414 widz\u00f3w, p\u00f3\u0142fina\u0142 Nowa Zelandia \u2013 Anglia<\/p>\n\n\n\n

Najs\u0142ynniejszym spotkaniem imprezy z 1995, pierwszy raz przeprowadzonej z udzia\u0142em RPA i w tym kraju, jest niew\u0105tpliwie mecz fina\u0142owy. Tam licz\u0105 si\u0119 jednak przede wszystkim symboliczne wydarzenia po meczu, natomiast najwi\u0119cej rugbowych atrakcji by\u0142o jednak w spotkaniu rozegranym kilka dni wcze\u015bniej, kapsztadzkim p\u00f3\u0142finale pomi\u0119dzy Now\u0105 Zelandi\u0105 i Angli\u0105. Bohaterem spotkania by\u0142 niesamowity nowozelandzki skrzyd\u0142owy Jonah Lomu, kt\u00f3ry mimo zaledwie 20 lat by\u0142 gwiazd\u0105 imprezy. Ju\u017c w pierwszej minucie meczu przeprowadzi\u0142 jedn\u0105 z najs\u0142ynniejszych akcji w historii Puchar\u00f3w \u015awiata \u2013 prze\u0142ama\u0142 szar\u017ce trzech rywali, w tym rozgrywaj\u0105cego w\u00f3wczas rekordowy 52. mecz mi\u0119dzynarodowy Willa Carlinga, i zdoby\u0142 pierwsze przy\u0142o\u017cenie w meczu. Pierwsze z a\u017c czterech w swoim wykonaniu. Nowozelandczycy imponowali, a ich wi\u0105zacz Zinzan Brooke pog\u0142\u0119bi\u0142 upokorzenie rywali zdobywaj\u0105c punkty z drop goala wykonanego z ponad 40 m. Anglicy odgryzali si\u0119, ale tego dnia nie mieli szans \u2013 Nowa Zelandia wygra\u0142a 45:29, a ca\u0142e RPA przez ostatni tydzie\u0144 przed fina\u0142em imprezy zastanawia\u0142o si\u0119, jak Springboks mogliby powstrzyma\u0107 Jonah Lomu.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Puchar \u015awiata w 1995 rozegrano w prze\u0142omowym momencie w dziejach rugby union. Do stawki walcz\u0105cej o najwa\u017cniejsze trofeum w rugbowym \u015bwiecie do\u0142\u0105czy\u0142a Republika Po\u0142udniowej Afryki, kt\u00f3ra przesz\u0142a przemiany polityczne. Od razu te\u017c zosta\u0142a gospodarzem imprezy, co jej nowy (urz\u0119duj\u0105cy od roku) prezydent Nelson Mandela postanowi\u0142 wykorzysta\u0107 jako narz\u0119dzie jednocz\u0105ce grupy rasowe zamieszkuj\u0105ce ten kraj. Wyzwanie ogromne \u2013 odrzucenie apartheidu i przej\u015bcie do demokracji nie by\u0142o procesem \u0142atwym i oczywistym, a napi\u0119cia rasowe by\u0142y ogromne i spore by\u0142y ryzyko wybuchu zaburze\u0144 na tym tle. Innym, cho\u0107 mniej eksponowanym prze\u0142omem by\u0142o og\u0142oszenie tu\u017c przed fina\u0142em tej imprezy powstania Super Rugby i kontraktu telewizyjnego z News Corporation Ruperta Murdocha, o warto\u015bci jakiej \u015bwiat rugby jeszcze nie widzia\u0142 \u2013 ta decyzja doprowadzi\u0142a w bardzo kr\u00f3tkim czasie do zniesienia wymogu amatorstwa w rugby i dopuszczenia profesjonalizmu.<\/p>\n\n\n\n

W gronie finalist\u00f3w zasz\u0142y tym razem wi\u0119ksze zmiany \u2013 opr\u00f3cz zaproszenia RPA, przez kwalifikacje przebi\u0142 si\u0119 inny debiutant, absolutnie sensacyjny, Wybrze\u017ce Ko\u015bci S\u0142oniowej. W por\u00f3wnaniu do poprzedniej imprezy wr\u00f3ci\u0142o te\u017c Tonga. Zabrak\u0142o natomiast w gronie finalist\u00f3w Fid\u017ci, Stan\u00f3w Zjednoczonych i Zimbabwe.<\/p>\n\n\n\n

Puchar zaczyna\u0142 si\u0119 pod kiepskimi auspicjami \u2013 World Rugby mia\u0142o nawet przygotowane plany dotycz\u0105ce przeniesienia imprezy na wypadek wybuchu przemocy w kraju. Na dodatek gospodarze przed imprez\u0105 stracili w wyniku kontuzji swojego jedynego czarnosk\u00f3rego zawodnika, Chestera Williamsa, obecnego za to w ca\u0142ym kraju na plakatach z has\u0142em One team, one country<\/em>. Niemniej ju\u017c od meczu otwarcia przeciwko Australii, wygranego 27:18, za Springbokami stan\u0119\u0142a tak\u017ce czarna ludno\u015b\u0107 zach\u0119cona dzia\u0142aniami Mandeli. W \u015blad za tym zwyci\u0119stwem posz\u0142y kolejne (przy czym zawieszenie jednego z graczy po b\u00f3jce w meczu z Kanad\u0105 pozwoli\u0142o wr\u00f3ci\u0107 do sk\u0142adu Williamsowi), a na g\u0142\u00f3wnego rywala gospodarzy wyro\u015bli Nowozelandczycy ze znakomitym skrzyd\u0142owym Jonah Lomu w roli niekwestionowanej gwiazdy turnieju.<\/p>\n\n\n\n

W \u0107wier\u0107finale turnieju w\u0142a\u015bnie Chester Williams zdoby\u0142 dla RPA a\u017c cztery przy\u0142o\u017cenia w pojedynku z Samoa Zachodnim. W efekcie gospodarze stan\u0119li w p\u00f3\u0142finale naprzeciwko Francji \u2013 i niewiele brak\u0142o, aby Francuzi awansowali do fina\u0142u walkowerem dzi\u0119ki mniejszej liczbie kar dyscyplinarnych w turnieju. Nad Durban nadesz\u0142a nieziemska ulewa i mecz nieomal dowo\u0142ano. Na boisku lepsi okazali si\u0119 Springboks, ale ich wygrana do ko\u0144ca wisia\u0142a na w\u0142osku. W drugim p\u00f3\u0142finale, pomi\u0119dzy Now\u0105 Zelandi\u0105 a Angli\u0105, wspomnianym wy\u017cej, prawdziwy koncert da\u0142 Lomu.<\/p>\n\n\n\n

Przed fina\u0142em ca\u0142a RPA zastanawia\u0142a si\u0119, jak powstrzyma\u0107 Lomu. I Springboks spos\u00f3b znale\u017ali \u2013 by\u0142 to pierwszy w historii fina\u0142 i zarazem jedyny pojedynek tego turnieju, w kt\u00f3rym nie pad\u0142o \u017cadne przy\u0142o\u017cenie. Andrew Mertens i Joel Stransky wymieniali si\u0119 kopami z karnych i drop goali, w regulaminowym czasie gry by\u0142o 9:9, a ostatecznie mecz rozstrzygn\u0105\u0142 drop goal Stransky\u2019ego w drugiej po\u0142owie dogrywki \u2013 RPA wygra\u0142o 15:12. Po meczu dosz\u0142o do chyba najbardziej symbolicznej sceny w historii Puchar\u00f3w \u015awiata \u2013 puchar Webba Ellisa kapitanowi reprezentacji gospodarzy, Francois Pienaarowi wr\u0119czy\u0142 Nelson Mandela, kt\u00f3ry w\u0142o\u017cy\u0142 na siebie koszulk\u0119 Springbok\u00f3w, wcze\u015bniej jeden ze znienawidzonych przez czarnosk\u00f3r\u0105 ludno\u015b\u0107 kraju symboli apartheidu.<\/p>\n\n\n\n

C\u00f3\u017c, RPA nie sta\u0142o si\u0119 krajem mlekiem i miodem p\u0142yn\u0105cym, jednak bez stara\u0144 Mandeli, Pienaara i innych os\u00f3b zaanga\u017cowanych w t\u0119 imprez\u0119, zapewne krwawa wojna domowa by\u0142aby nieunikniona. Historia tej dru\u017cyny, tego turnieju i tego fina\u0142u sta\u0142a si\u0119 kanw\u0105 ksi\u0105\u017ckowego bestsellera Johna Carvina Invictus. Igraj\u0105c z wrogiem<\/em>, a potem tak\u017ce i nakr\u0119conego na jego podstawie filmu z Morganem Freemanem i Mattem Damonem w rolach g\u0142\u00f3wnych.<\/p>\n\n\n\n

A dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, niemal dok\u0142adnie 100 lat po wielkim roz\u0142amie w rugby, run\u0105\u0142 te\u017c oficjalnie dogmat amatorstwa.<\/p>\n\n\n\n

K: III (Holandia 1998)<\/h2>\n\n\n\n
\n

16 maja 1998, Amsterdam, National Rugby Centre Amsterdam, mecz o si\u00f3dme miejsce Hiszpania \u2013 Francja<\/p>\n\n\n\n

Ten mecz to pretekst do opowiedzenia smutnej historii. Hiszpanki ten turniej zacz\u0119\u0142y od pokonania Walijek 28:18. Potem co prawda przegra\u0142y z Amerykankami, ale zdoby\u0142y 16 punkt\u00f3w. W \u0107wier\u0107finale uleg\u0142y bezkonkurencyjnym Nowozelandkom, potem przegra\u0142y o w\u0142os, po karnym w ostatniej minucie, z Australi\u0105. W starciu o si\u00f3dme miejsce sprawi\u0142y jednak spor\u0105 niespodziank\u0119 \u2013 pokona\u0142y regularnie staj\u0105c\u0105 wcze\u015bniej na pucharowym podium Francj\u0119 22:9. Pierwsza po\u0142owa by\u0142a bardzo wyr\u00f3wnana, punkty pada\u0142y tylko z karnych, Francja prowadzi\u0142a 6:3. Jednak po przerwie znakomicie zagra\u0142y Hiszpanki, kt\u00f3ry zdoby\u0142y trzy przy\u0142o\u017cenia, w tym dwa kluczowe w wykonaniu Susan Moncl\u00fas w ostatnim kwadransie. Ten mecz pokaza\u0142, \u017ce s\u0105 si\u0142\u0105 w kobiecym rugby, kt\u00f3rej lekcewa\u017cy\u0107 nie mo\u017cna. Gdy dwa lata p\u00f3\u017aniej do walki w Pucharze Pi\u0119ciu Narod\u00f3w nie stan\u0119\u0142y Irlandki, to w\u0142a\u015bnie Hiszpanki zaproszono w to miejsce \u2013 i uczestniczy\u0142y w tej imprezie (w mi\u0119dzyczasie powi\u0119kszonej po powrocie Irlandek do Pucharu Sze\u015bciu Narod\u00f3w) do 2006, trzykrotnie staj\u0105c na podium tej rywalizacji. Gdy jednak piecz\u0119 nad Pucharem Sze\u015bciu Narod\u00f3w przej\u0119\u0142o Six Nations, z Hiszpankami bezwzgl\u0119dnie si\u0119 po\u017cegnano \u2013 ich miejsce zaj\u0119\u0142y W\u0142oszki (wszak w\u0142oska federacja by\u0142a udzia\u0142owcem sp\u00f3\u0142ki). Pieni\u0105dze przem\u00f3wi\u0142y, a Hiszpanki odt\u0105d dostaj\u0105 bardzo nieliczne szanse na gr\u0119 z najlepszymi w Europie.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

To by\u0142 pierwszy w historii Puchar \u015awiata kobiet zorganizowany przez IRB. I d\u0142ugo traktowany przez t\u0119 organizacj\u0119 jako pierwszy w og\u00f3le. Pierwszy raz rozegrano te\u017c wszystkie spotkania na jednym obiekcie \u2013 \u015bwie\u017co wybudowanym w Amsterdamie National Rugby Centre. Holandia dosta\u0142a szans\u0119 rehabilitacji po wycofaniu si\u0119 z organizacji cztery lata wcze\u015bniej \u2013 i szans\u0119 wykorzysta\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Zwi\u0119kszy\u0142a si\u0119 liczba dru\u017cyn uczestnicz\u0105cych w imprezie \u2013 zaproszono ich (wci\u0105\u017c nie rozgrywano \u017cadnych kwalifikacji) szesna\u015bcie, a w gronie debiutant\u00f3w znalaz\u0142y si\u0119 reprezentacje Australii (ciut sp\u00f3\u017anionej wobec konkurent\u00f3w w kobiecym rugby) i Niemiec. W pierwszej fazie mieli\u015bmy cztery grupy po cztery zespo\u0142y. Co ciekawe, nie grano ka\u017cdy z ka\u017cdym, ale ka\u017cda dru\u017cyna z grupy zalicza\u0142a tylko po dwa mecze. Wynik pierwszych mecz\u00f3w (pary ustalano wed\u0142ug rankingu: 1\u20134 i 2\u20133) determinowa\u0142 sk\u0142ad drugiej kolejki, w kt\u00f3rej bezpo\u015brednie mecze mi\u0119dzy sob\u0105 rozgrywali zwyci\u0119zcy pierwszy spotka\u0144 oraz przegrani. Dwie najlepsze dru\u017cyny z ka\u017cdej grupy awansowa\u0142y do \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w (w praktyce \u2013 zwyci\u0119zcy z pierwszej kolejki), ale i dwie s\u0142absze nadal gra\u0142y \u2013 faz\u0119 pucharow\u0105 zorganizowano w taki spos\u00f3b, aby ka\u017cda ekipa zagra\u0142a po trzy spotkania i ka\u017cda zosta\u0142a sklasyfikowana na osobnym miejscu.<\/p>\n\n\n\n

To ostatnie miejsce zaj\u0119\u0142a dru\u017cyna Rosji, kt\u00f3ra wzbudzi\u0142a sporo kontrowersji \u2013 IRB po turnieju wystosowa\u0142o wr\u0119cz oficjaln\u0105 informacj\u0119 krytykuj\u0105c\u0105 trener\u00f3w w tym kraju z uwagi na nieustanne wysokie szar\u017ce zawodniczek rosyjskich. W walce o medale wielkich niespodzianek nie by\u0142o. Debiutuj\u0105ca Australia awansowa\u0142a do \u0107wier\u0107fina\u0142u, ale tam uleg\u0142a Anglii. Na \u0107wier\u0107finale marzenia o mistrzostwie straci\u0142y te\u017c Francuzki, kt\u00f3re przegra\u0142y 7:9 z Kanad\u0105, pierwszy raz nie awansuj\u0105c do czo\u0142owej czw\u00f3rki (dla Kanady, przeciwnie, to by\u0142o pierwsze takie osi\u0105gni\u0119cie). W p\u00f3\u0142finale mieli\u015bmy dwa zaskakuj\u0105co wysokie wyniki: Stany Zjednoczone pokona\u0142y Kanad\u0119 46:4, natomiast Anglia uleg\u0142a Nowozelandkom 11:44, pierwszy raz nie awansuj\u0105c do fina\u0142u.<\/p>\n\n\n\n

Nowozelandki, mimo absencji przed czterema laty i niewielu szans na mi\u0119dzynarodowe granie przez ostatni czas (spotyka\u0142y si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z Australijkami) reprezentowa\u0142y poziom nieosi\u0105galny dla reszty stawki i si\u0119gn\u0119\u0142y po pierwszy tytu\u0142 mistrzowski wygrywaj\u0105c ze Stanami Zjednoczonymi 44:12. W dru\u017cynie, kt\u00f3rej kapitanem by\u0142a legendarna Farah Palmer, wyr\u00f3\u017cni\u0142a si\u0119 Vanessa Cootes, kt\u00f3ra zdoby\u0142a cztery przy\u0142o\u017cenia \u2013 czyli po\u0142ow\u0119 dorobku swojej dru\u017cyny. Nowozelandki zreszt\u0105 zadomowi\u0142y si\u0119 na najwy\u017cszym stopniu podium kobiecego Pucharu \u015awiata \u2013 odt\u0105d tylko raz wr\u00f3ci\u0142y do domu bez z\u0142otych medali. Trzecie miejsce na podium zdoby\u0142y Angielki, kt\u00f3re pokona\u0142y Kanadyjki 31:15.<\/p>\n\n\n\n

M: IV (Anglia 1999)<\/h2>\n\n\n\n
\n

31 pa\u017adziernika 1999, Londyn, Twickenham Stadium, ok. 70 tys. widz\u00f3w, p\u00f3\u0142fina\u0142 Francja \u2013 Nowa Zelandia<\/p>\n\n\n\n

W 1999 Jonah Lomu, wci\u0105\u017c m\u0142ody, powr\u00f3ci\u0142 do gry o puchar Webba Ellisa po pierwszym ataku swojej choroby nerek. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce tym razem nikt nie b\u0119dzie w stanie go powstrzyma\u0107 \u2013 w ka\u017cdym meczu grupowym swojej dru\u017cyny zdobywa\u0142 przy\u0142o\u017cenia, podobnie w \u0107wier\u0107finale. W p\u00f3\u0142finale Nowa Zelandia star\u0142a si\u0119 z jedyn\u0105 europejsk\u0105 ekip\u0105, kt\u00f3ra dotar\u0142a do tego etapu turnieju \u2013 Francj\u0105. I wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce p\u00f3jdzie za ciosem \u2013 co prawda pierwsze przy\u0142o\u017cenie meczu zdoby\u0142 dla Francji Christophe Lamaison, ale Nowozelandczycy pot\u0119\u017cnie odpowiedzieli, a kolejne dwa przy\u0142o\u017cenia w turnieju zdoby\u0142 w pierwszej po\u0142owie Lomu. Do przerwy gracze z antypod\u00f3w prowadzili 24:10. Jednak po przerwie Francuzi przebudzili si\u0119 i zdobyli a\u017c 33 punkty w niespe\u0142na p\u00f3\u0142 godziny, pozwalaj\u0105c rywalom na tylko jedno przy\u0142o\u017cenie \u2013 w efekcie wygrali ten mecz 43:31 i awansowali do swojego drugiego fina\u0142u w historii. I to nie Lomu, ale Lamaison okaza\u0142 si\u0119 najwi\u0119ksz\u0105 gwiazd\u0105 tego spotkania \u2013 stuprocentowo skuteczny z kop\u00f3w uzbiera\u0142 w tym meczu 28 punkt\u00f3w (jedno przy\u0142o\u017cenie, cztery podwy\u017cszenia, trzy karne i dwa drop goale).<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

W 1999, Puchar \u015awiata wr\u00f3ci\u0142 do Europy. Zn\u00f3w mecze rozsiano po pi\u0119ciu krajach (teoretycznie gospodarzem by\u0142a Walia, ale poza jej granicami by\u0142o a\u017c 15 spo\u015br\u00f3d 18 stadion\u00f3w, na kt\u00f3rych rozgrywano imprez\u0119, i 32 spo\u015br\u00f3d 41 rozegranych mecz\u00f3w, w tym m.in. oba p\u00f3\u0142fina\u0142y). Jednak by\u0142 to zupe\u0142nie inny \u015bwiat rugby ni\u017c przy poprzednich okazjach \u2013 najlepsi zawodnicy podpisali kontrakty zawodowe, utworzono profesjonalne rozgrywki ligowe, norm\u0105 by\u0142o zarabianie na reklamach i transmisjach telewizyjnych. Porzucono prawdziwe i pozorne prace. Niemniej pocz\u0105tki profesjonalizmu by\u0142y trudne dla zawodowc\u00f3w, bowiem zarabianie pieni\u0119dzy sta\u0142o si\u0119 imperatywem kosztem przeci\u0105\u017cania graczy. Wygl\u0105da\u0142o te\u017c na to, \u017ce znacznie lepiej do nowej rzeczywisto\u015bci przystosowa\u0142y si\u0119 kraje z po\u0142udniowej p\u00f3\u0142kuli, kt\u00f3re przed imprez\u0105 gromi\u0142y rywali z Europy (z 76:0 Australii z Angli\u0105 na czele). Wprowadzenie profesjonalizmu pog\u0142\u0119bi\u0142o te\u017c przepa\u015b\u0107 pomi\u0119dzy krajami elity (kt\u00f3re na zawodowstwo by\u0142o sta\u0107) i tymi z drugiego szeregu (gdzie gracze wci\u0105\u017c pozostali amatorami).<\/p>\n\n\n\n

Zmieniono format kwalifikacji do imprezy \u2013 bezpo\u015bredni awans zapewni\u0142y sobie tylko nominalny gospodarz (Walia) i najlepsza tr\u00f3jka z poprzedniej imprezy. O pozosta\u0142e 16 miejsc toczy\u0142y si\u0119 kwalifikacje, tym ciekawsze, \u017ce w ich ramach dosz\u0142o do spotka\u0144 dru\u017cyn ze \u015bwiatowej czo\u0142\u00f3wki ze znacznie s\u0142abszymi ekipami. Miejsc w stawce by\u0142o wi\u0119cej (20 zamiast 16), pojawi\u0142y si\u0119 wi\u0119c na turnieju debiutanci \u2013 Namibia, Hiszpania i Urugwaj. Pierwszy raz te\u017c znalaz\u0142o si\u0119 miejsce dla wszystkich trzech wiod\u0105cych w rugby wyspiarskich kraj\u00f3w z Pacyfiku jednocze\u015bnie (Tongijczycy w mi\u0119dzykontynentalnym repasa\u017cu zagrodzili drog\u0119 na t\u0119 imprez\u0119 rosn\u0105cej w si\u0142\u0119 Gruzji).<\/p>\n\n\n\n

Skomplikowano z tej okazji system rozgrywek \u2013 dru\u017cyny podzielono w pierwszej fazie na pi\u0119\u0107 grup po cztery zespo\u0142y. Do \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w awansowali zwyci\u0119zcy grup oraz trzech zwyci\u0119zc\u00f3w z dodatkowego play-off rozgrywanego z udzia\u0142em ekip z drugich miejsc i najlepszej dru\u017cyny z trzecich miejsc w grupach.<\/p>\n\n\n\n

W fazie grupowej turnieju najbole\u015bniejsz\u0105 niespodziank\u0119 prze\u017cyli gospodarze \u2013 Walijczycy co prawda wygrali grup\u0119, ale w ostatnim meczu tej fazy rozgrywek ulegli w Cardiff nieoczekiwanie Samoa\u0144czykom 31:38. Kolejnej rundy ju\u017c nie przebrn\u0119li \u2013 przegrali w \u0107wier\u0107finale z Australijczykami 9:24 i po\u017cegnali si\u0119 z turniejem. Na tym etapie triumfowa\u0142y dru\u017cyny z po\u0142udnia: poza Australi\u0105, do p\u00f3\u0142fina\u0142u awansowa\u0142y te\u017c RPA, kt\u00f3re pokona\u0142o Angli\u0119 dzi\u0119ki fantastycznej postawie Janniego de Beera (34 punkt\u00f3w z kop\u00f3w, w tym 5 drop goali), oraz Nowa Zelandia, kt\u00f3ra pokona\u0142a Szkocj\u0119 (w szeregach All Blacks zn\u00f3w b\u0142yszcza\u0142 Jonah Lomu, kt\u00f3ry w tym turnieju przy\u0142o\u017cy\u0142 pi\u0142k\u0119 a\u017c o\u015bmiokrotnie \u2013 to do dzi\u015b niepobity rekord liczby przy\u0142o\u017ce\u0144 w jednym turnieju, dor\u00f3wnali mu tylko w 2007 Bryan Habana i w 2015 Julian Savea). Honor Europy uratowa\u0142a Francja, kt\u00f3ra pokona\u0142a Argentyn\u0119.<\/p>\n\n\n\n

W p\u00f3\u0142fina\u0142ach obaj uczestnicy poprzedniego fina\u0142u polegli: Australia pokona\u0142a po dogrywce 27:21 RPA (wszystkie 48 punkt\u00f3w w meczu pad\u0142o z kop\u00f3w), a Francja po niesamowitym wyst\u0119pie i znakomitej grze w drugiej po\u0142owie pokona\u0142a Now\u0105 Zelandi\u0119 43:31. W finale takich emocji nie by\u0142o: Australia bardzo pewnie pokona\u0142a Francj\u0119 35:12 i kr\u00f3lowa El\u017cbieta II wr\u0119czy\u0142a puchar Webba Ellisa kapitanowi dru\u017cyny z antypod\u00f3w, Johnowi Ealesowi.<\/p>\n\n\n\n

K: IV (Hiszpania 2002)<\/h2>\n\n\n\n
\n

24 maja 2002, Barcelona, Estadi Ol\u00edmpic de Montju\u00efc, 8000 widz\u00f3w, fina\u0142 Nowa Zelandia \u2013 Anglia<\/p>\n\n\n\n

Na fina\u0142 w tym w\u0142a\u015bnie sk\u0142adzie czekano w praktyce od pocz\u0105tku turnieju. Rewan\u017c za decyduj\u0105ce o z\u0142ocie starcie sprzed czterech lat zapowiada\u0142 si\u0119 pasjonuj\u0105co, zw\u0142aszcza po tym, jak rok wcze\u015bniej Angielki podczas wyprawy do Nowej Zelandii wygra\u0142y jeden z dw\u00f3ch test\u00f3w, przerywaj\u0105c dziesi\u0119cioletni\u0105 seri\u0119 samych wygranych Nowozelandek. Na Stadionie Olimpijskim w Barcelonie (rekordowa, o\u015bmiotysi\u0119czna publiczno\u015b\u0107, nieco gin\u0119\u0142a na 55-tysi\u0119cznych trybunach) nie zdo\u0142a\u0142y jednak przewa\u017cy\u0107. Pierwsza po\u0142owa by\u0142a wyr\u00f3wnana \u2013 Nowozelandki zdoby\u0142y jedyne przy\u0142o\u017cenie i dorzuci\u0142y dwa karne, natomiast punkty Angielek pada\u0142y z kop\u00f3w Shelley Rae (dwa karne i drop goal). Do przerwy zawodniczki z antypod\u00f3w prowadzi\u0142y tylko 11:9. Po przerwie jednak zyska\u0142y znaczn\u0105 przewag\u0119 na boisku (Europejkom nie pomog\u0142a nawet gra przez 10 minut w przewadze), dorzuci\u0142y kolejne przy\u0142o\u017cenie i karnego i zdoby\u0142y drugi tytu\u0142 mistrzowski z rz\u0119du.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Czwarty Puchar \u015awiata kobiet odby\u0142 si\u0119 w Hiszpanii \u2013 mecze odbywa\u0142y si\u0119 w r\u00f3\u017cnych miastach Katalonii, a uczestniczkom odrobin\u0119 brakowa\u0142o kontaktu, jaki zapewnia\u0142o im rozgrywanie spotka\u0144 w jednym miejscu przed czterema laty, i irytowa\u0142 czas sp\u0119dzany na podr\u00f3\u017cach (koniecznych nawet na treningi). Zn\u00f3w w stawce by\u0142o 16 dru\u017cyn i zn\u00f3w pochodzi\u0142y one z zaproszenia \u2013 z jednym wyj\u0105tkiem. Zmiany w sk\u0142adzie by\u0142y dwie \u2013 IRB zrezygnowa\u0142o z dw\u00f3ch najs\u0142abszych ekip z poprzedniego turnieju, Rosji i Szwecji, a w to miejsce zaprosi\u0142o reprezentacj\u0119 Samoa oraz urz\u0105dzi\u0142o mecz kwalifikacyjny dla drugiej obok Kazachstanu dru\u017cyny z Azji. W nim Japonia pokona\u0142a Hongkong i obok Samoa zosta\u0142a drugim debiutantem w turnieju.<\/p>\n\n\n\n

Format pozosta\u0142 podobny do tego sprzed czterech lat, cho\u0107 tym razem zrezygnowano z \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w fazy pucharowej \u2013 ich rol\u0119 spe\u0142ni\u0142a w praktyce po prostu druga kolejka mecz\u00f3w grupowych, w kt\u00f3rej mierzy\u0142y si\u0119 ze sob\u0105 dru\u017cyny zwyci\u0119skie z pierwszej kolejki (i odpowiednio, w rywalizacji o miejsca 9\u201316, dru\u017cyny przegrane). Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce podzia\u0142 na grupy pos\u0142u\u017cy\u0142 jako okre\u015blenie czterech ramion drabinki pucharowej (zaburzenie drabinki by\u0142o mo\u017cliwe tylko w przypadku remisu w fazie grupowej, a taki nie pad\u0142 w turnieju ani raz). <\/p>\n\n\n\n

W meczu otwarcia Hiszpanki wygra\u0142y z Japonkami 62:0, a najwy\u017csze zwyci\u0119stwo zaliczy\u0142y Nowozelandki, kt\u00f3re rozgromi\u0142y Niemki a\u017c 117:0 (pi\u0119\u0107 przy\u0142o\u017ce\u0144 zaliczy\u0142a Vanessa Cootes). W drugiej kolejce grupowej (czyli efektywnie \u2013 \u0107wier\u0107finale) gospodynie turnieju nieoczekiwanie mocno postawi\u0142y si\u0119 Angielkom, przegrywaj\u0105c tylko 5:13. Ostatecznie zaj\u0119\u0142y \u00f3sme miejsce w turnieju, pokonane potem przez Szkocj\u0119 (tylko siedmioma punktami) i Stany Zjednoczone. <\/p>\n\n\n\n

W sk\u0142adzie p\u00f3\u0142fina\u0142\u00f3w w por\u00f3wnaniu do turnieju sprzed czterech lat zasz\u0142a jedna zmiana: nie zakwalifikowa\u0142y si\u0119 do tego etapu Amerykanki, a ich miejsce zaj\u0119\u0142y Francuzki. By\u0142o to efektem bezpo\u015bredniego starcia, w kt\u00f3rym Francuzki zwyci\u0119\u017cy\u0142y 21:9. W p\u00f3\u0142fina\u0142ach wysokie zwyci\u0119stwa odnios\u0142y faworytki turnieju, Angielki i Nowozelandki, kt\u00f3re tym razem unikn\u0119\u0142y bezpo\u015bredniego starcia ju\u017c na tym etapie turnieju. Te pierwsze pokona\u0142y Kanad\u0119 53:10, natomiast Black Ferns zwyci\u0119\u017cy\u0142y Francj\u0119 30:0 (mimo gry w os\u0142abieniu przez 20 minut nie straci\u0142y ani jednego punktu). Francuzki po raz trzeci musia\u0142y zadowoli\u0107 si\u0119 br\u0105zowym medalem, natomiast w finale Nowa Zelandia obroni\u0142a tytu\u0142 mistrzowski, pokonuj\u0105c Angli\u0119 19:9.<\/p>\n\n\n\n

M: V (Australia 2003)<\/h2>\n\n\n\n
\n

22 listopada 2003, Sydney, Stadium Australia, 82 957 widz\u00f3w, fina\u0142 Anglia \u2013 Australia<\/p>\n\n\n\n

W sporz\u0105dzonym na potrzeby niniejszego tekstu zestawieniu dziesi\u0119ciu wielkich mecz\u00f3w z m\u0119skich turniej\u00f3w to jedyny fina\u0142. Jeden z dw\u00f3ch w historii Pucharu \u015awiata, w kt\u00f3rych po 80 minutach mieli\u015bmy remis i potrzeba by\u0142o dogrywki aby wy\u0142oni\u0107 mistrza \u015bwiata (wcze\u015bniej by\u0142o tak w 1995). I jedyny jak dot\u0105d, w kt\u00f3rym triumfowa\u0142a dru\u017cyna z Europy. Anglicy prowadzeni przez Martina Johnsona stan\u0119li naprzeciwko gospodarzy imprezy. To w\u0142a\u015bnie Australijczycy zadali pierwszy cios w tym spotkaniu \u2013 przy\u0142o\u017cenie po zaledwie pi\u0119ciu minutach gry. Do przerwy to jednak Anglia wyra\u017anie prowadzi\u0142a, 14:5, w czym spor\u0105 zas\u0142ug\u0119 mia\u0142 Jonny Wilkinson, kt\u00f3ry skutecznie wykona\u0142 trzy rzuty karne. Jednak w drugiej po\u0142owie gospodarze zacz\u0119li goni\u0107 wynik \u2013 karne zamienia\u0142 na punkty Elton Flatley, kt\u00f3ry tu\u017c przed ko\u0144cem regulaminowego czasu gry doprowadzi\u0142 do remisu i dogrywki. W tej Flatley i Wilkinson wymienili si\u0119 karnymi, a na niespe\u0142na p\u00f3\u0142 minuty przed ko\u0144cem dogrywki Wilkinson przes\u0105dzi\u0142 o losach meczu zdobywaj\u0105c trzy punkty z drop goala (mimo dw\u00f3ch takich pr\u00f3b chybionych wcze\u015bniej w tym meczu). Anglia wygra\u0142a 20:17. Paradoksalnie, przed fina\u0142em jedna z australijskich gazet opublikowa\u0142a wielkie zdj\u0119cie Wilkinsona z prze\u015bmiewczym podpisem: \u201eCzy to wszystko co macie?\u201d<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Kraje Europy na sw\u00f3j pierwszy triumf w Pucharze \u015awiata (i jak dot\u0105d jedyny) musia\u0142y czeka\u0107 a\u017c do pi\u0105tej edycji imprezy, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w 2003. Obro\u0144cy tytu\u0142u mistrzowskiego walczyli o jego ponowne zdobycie na swoim terenie \u2013 ta ods\u0142ona odbywa\u0142a si\u0119 w Australii (pocz\u0105tkowo znowu przymierzano si\u0119 do podzielenia si\u0119 imprez\u0105 z Now\u0105 Zelandi\u0105, ale ostatecznie IRB nie dogada\u0142o si\u0119 z Nowozelandczykami w sprawie reklam na stadionach i Australia imprez\u0119 ogarn\u0119\u0142a w ca\u0142o\u015bci).<\/p>\n\n\n\n

Tym razem automatycznie zakwalifikowano wszystkich \u0107wier\u0107finalist\u00f3w poprzedniej imprezy, do obsadzenia w drodze kwalifikacji pozosta\u0142o zatem 12 miejsc (o kt\u00f3re rywalizowa\u0142y a\u017c 92 dru\u017cyny). Rewolucji w sk\u0142adzie uczestnik\u00f3w Pucharu jednak nie by\u0142o \u2013 jedyn\u0105 zmian\u0105 w sk\u0142adzie fina\u0142owej dwudziestki by\u0142o zast\u0105pienie Hiszpanii przez debiutuj\u0105cych w Pucharze \u015awiata Gruzin\u00f3w, cho\u0107 blisko nieoczekiwanego wyeliminowania Namibii byli te\u017c Tunezyjczycy. Kolejny raz zmieni\u0142 si\u0119 format \u2013 podzielono dru\u017cyny na cztery grupy po pi\u0119\u0107 zespo\u0142\u00f3w, z kt\u00f3rych dwie najlepsze awansowa\u0142y do \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w. Wprowadzono r\u00f3wnie\u017c system punkt\u00f3w bonusowych. Ten format obowi\u0105zuje od tego czasu bez zmian.<\/p>\n\n\n\n

W fazie grupowej tym razem wielkich niespodzianek nie by\u0142o \u2013 najbli\u017cej sprawienia sensacji by\u0142o Fid\u017ci, kt\u00f3re tu\u017c przed ko\u0144cem swego ostatniego meczu grupowego prowadzi\u0142o ze Szkocj\u0105 i by\u0142o bliskie wyeliminowania jej z turnieju. \u017b\u00f3\u0142ta kartka i stracone punkty przekre\u015bli\u0142y jednak te nadzieje. Najlepsze widowisko tego etapu stworzyli chyba gracze Nowej Zelandii i Walii, racz\u0105c 80 tys. publiczno\u015bci a\u017c 90 punktami (All Blacks wygrali 53:37). W \u0107wier\u0107fina\u0142ach te\u017c pad\u0142y wyniki raczej zgodne z oczekiwaniami. Anglicy nieco pom\u0119czyli si\u0119 z Walijczykami, Irlandczycy mieli fatalny pocz\u0105tek meczu z Francj\u0105, a Nowa Zelandia rozgromi\u0142a maj\u0105cych bardzo kiepski okres Springbok\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Na pierwsz\u0105 wi\u0119ksz\u0105 niespodziank\u0119 przysz\u0142o czeka\u0107 do p\u00f3\u0142fina\u0142u, w kt\u00f3rym gospodarze pokonali Now\u0105 Zelandi\u0119 22:10, prze\u0142amuj\u0105c przy okazji barier\u0119 statystyczn\u0105 \u2013 zostali pierwszymi mistrzami \u015bwiata, kt\u00f3rzy cztery lata p\u00f3\u017aniej awansowali do fina\u0142u. A tak jak Australijczycy kontrolowali mecz z Now\u0105 Zelandi\u0105, podobnie Anglicy pokonali 24:7 Francj\u0119 w wielkiej ulewie, wszystkie punkty zdobywaj\u0105c z kop\u00f3w Jonny\u2019ego Wilkinsona (pi\u0119\u0107 karnych i trzy drop goale). Na prawdziwe emocje czekali\u015bmy do fina\u0142u turnieju, w kt\u00f3rym Australia gra\u0142a z Angli\u0105. W regulaminowym czasie gry mieli\u015bmy remis i spotkanie rozstrzygn\u0105\u0142 na korzy\u015b\u0107 Anglii drop goal Wilkinsona w ko\u0144c\u00f3wce dogrywki \u2013 chyba najs\u0142ynniejszy w historii Puchar\u00f3w \u015awiata. Puchar Webba Ellisa pojecha\u0142 do Europy.<\/p>\n\n\n\n

K: V (Kanada 2006)<\/h2>\n\n\n\n
\n

17 wrze\u015bnia 2006, Edmonton, Commonwealth Stadium, ok. 5,5 tys. widz\u00f3w, fina\u0142 Nowa Zelandia \u2013 Anglia<\/p>\n\n\n\n

Drugi raz z rz\u0119du te same dru\u017cyny zagra\u0142y w finale kobiecego Pucharu \u015awiata. Dominacja Anglii i Nowej Zelandii nad reszt\u0105 stawki stawa\u0142a si\u0119 tradycj\u0105. Faworytkami spotkania by\u0142y Nowozelandki, kt\u00f3re broni\u0142y tytu\u0142u mistrzowskiego, zdecydowanie lepiej zaprezentowa\u0142y si\u0119 w p\u00f3\u0142finale i zwyci\u0119\u017ca\u0142y w ostatnich starciach z Angielkami. Jednak to Europejki dominowa\u0142y w pierwszej po\u0142owie spotkania. Dominacji nie przek\u0142ada\u0142y jednak na punkty: przez p\u00f3\u0142 godziny prowadzi\u0142y 3:0, a pierwsz\u0105 po\u0142ow\u0119 przegra\u0142y 3:10. W drugiej po\u0142owie Black Ferns jeszcze bardziej odskoczy\u0142y, ale przy\u0142o\u017cenie zdobyte przez Angielki kr\u00f3tko przed ko\u0144cem pozwoli\u0142o im skr\u00f3ci\u0107 dystans do zaledwie trzech oczek. Ostatni cios zada\u0142y jednak Nowozelandki \u2013 przy\u0142o\u017cenie Amirii Marsh da\u0142o im wygran\u0105 25:17 i trzeci tytu\u0142 mistrzy\u0144 \u015bwiata. Mecz opisywano potem jako najlepszy w historii kobiecego rugby.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Dopiero pi\u0105ty kobiecy Puchar \u015awiata trafi\u0142 poza Europ\u0119 (cho\u0107 chrapk\u0119 na organizacj\u0119 mia\u0142a Anglia) \u2013 organizacj\u0119 powierzono Kanadzie, a ca\u0142\u0105 imprez\u0119 rozegrano na trzech obiektach po\u0142o\u017conych w Edmontonie. Pierwszy raz wszystkie mecze by\u0142y transmitowane w Internecie, a fina\u0142 \u2013 tak\u017ce w telewizji. Pierwszy raz tak\u017ce kobiet by\u0142o w\u015br\u00f3d s\u0119dzi\u00f3w wi\u0119cej ni\u017c m\u0119\u017cczyzn.<\/p>\n\n\n\n

IRB zmniejszy\u0142o na tym turnieju liczb\u0119 uczestnik\u00f3w z 16 do 12 motywuj\u0105c to r\u00f3\u017cnic\u0105 poziom\u00f3w i pogromami w niekt\u00f3rych meczach fazy grupowej na poprzednich imprezach. Ciekawe, \u017ce taka sama sytuacja w m\u0119skim turnieju do podobnych krok\u00f3w nie sk\u0142oni\u0142a… Zn\u00f3w nie mieli\u015bmy kwalifikacji z prawdziwego zdarzenia, o uczestnictwie decydowa\u0142y zaproszenia (w kt\u00f3rych pomini\u0119to m.in. Wali\u0119, a zaproszono Australi\u0119, kt\u00f3ra od poprzedniego Pucharu \u015awiata nie zagra\u0142a ani jednego meczu z powodu obci\u0119cia finansowania kobiecego rugby przez federacj\u0119), jedynie w Azji dosz\u0142o do zmaga\u0144 z udzia\u0142em czterech dru\u017cyn, z kt\u00f3rych zwyci\u0119sko wyszed\u0142 Kazachstan. Debiutantem na imprezie by\u0142a zaproszona po raz pierwszy ekipa Po\u0142udniowej Afryki (w tym czasie w\u0142a\u015bciwie jedyna na kontynencie rozgrywaj\u0105ca spotkania mi\u0119dzynarodowe).<\/p>\n\n\n\n

Format z uwagi na zmian\u0119 liczby uczestnik\u00f3w oczywi\u015bcie tak\u017ce przekszta\u0142cono. W pierwszej fazie dru\u017cyny podzielono na cztery grupy licz\u0105ce po trzy zespo\u0142y. Nie gra\u0142y jednak mecz\u00f3w ze sob\u0105, ale z trzema dru\u017cynami z innej grupy (ka\u017cda ekipa z grupy A \u2013 z trzema z grupy D, ka\u017cda z grupy B z trzema z grupy C itd.). Wszystkie dru\u017cyny gra\u0142y potem w play-off, gdzie walczono odr\u0119bnie o miejsca 1\u20134, 5\u20138 i 9\u201312. O awansie do poszczeg\u00f3lnych rywalizacji nie decydowa\u0142y jednak miejsca w grupie, ale ranking wszystkich dru\u017cyn po trzech spotkaniach pierwszej fazy. Ka\u017cdy zesp\u00f3\u0142 rozegra\u0142 po pi\u0119\u0107 spotka\u0144.<\/p>\n\n\n\n

Przez nietypow\u0105 faz\u0119 grupow\u0105 bez pora\u017cki przesz\u0142y tylko dwie dru\u017cyny: faworyci turnieju, finali\u015bci sprzed czterech lat, Nowa Zelandia i Anglia. Nowozelandki w trzech meczach straci\u0142y zaledwie jedno przy\u0142o\u017cenie (w pierwszym spotkaniu, wygranym 66:7 z gospodyniami turnieju). W dw\u00f3ch pozosta\u0142ych grupach zwyci\u0119\u017cy\u0142y Francja oraz Kanada i to te dru\u017cyny trafi\u0142y do p\u00f3\u0142fina\u0142\u00f3w (identyczn\u0105 liczb\u0119 punkt\u00f3w co Francuzki i Kanadyjki mia\u0142y Szkotki, kt\u00f3re jednak odpad\u0142y w rywalizacji bilansem ma\u0142ych punkt\u00f3w \u2013 co prawda nieoczekiwanie nisko przegra\u0142y z Now\u0105 Zelandi\u0105, tylko 0:21, ale te\u017c odnotowa\u0142y zbyt skromne wygrane nad Hiszpani\u0105 i Kazachstanem). <\/p>\n\n\n\n

W p\u00f3\u0142fina\u0142ach niespodzianek nie by\u0142o. Broni\u0105ce tytu\u0142u mistrzowskiego Nowozelandki rozgromi\u0142y Francuzki 40:10. Ciekawiej by\u0142o w drugim starciu, gdzie Angielki pokona\u0142y gospodynie turnieju (w kt\u00f3rych sk\u0142adzie b\u0142yszcza\u0142a p\u00f3\u017aniejsza dwukrotna z\u0142ota medalistka olimpijska w bobslejach, Heather Moyse) zaledwie 10:6, a w ostatniej akcji to Kanadyjki by\u0142y o w\u0142os od przy\u0142o\u017cenia i Angielki uratowa\u0142y si\u0119 cudem. W finale oczekiwano wysokiej wygranej Black Ferns (zw\u0142aszcza, \u017ce pojedynki mi\u0119dzy Now\u0105 Zelandi\u0105 i Angli\u0105 w ostatnim okresie to one rozstrzyga\u0142y na swoj\u0105 korzy\u015b\u0107), ale Angielki postawi\u0142y im twarde warunki. Mimo wszystko Nowa Zelandia triumfowa\u0142a po raz trzeci z rz\u0119du, po wygranej 25:17. Br\u0105z po raz czwarty trafi\u0142 w r\u0119ce Francuzek, kt\u00f3re wygra\u0142y z Kanadyjkami 17:8.<\/p>\n\n\n\n

M: VI (Walia 2007)<\/h2>\n\n\n\n
\n

6 pa\u017adziernika 2007, Cardiff, Millenium Stadium, 71 669 widz\u00f3w, \u0107wier\u0107fina\u0142 Francja \u2013 Nowa Zelandia<\/p>\n\n\n\n

W 2007 gospodarzem turnieju by\u0142a Francja, ale mecze mistrzowskie trafi\u0142y tak\u017ce na dwa inne stadiony. I w\u0142a\u015bnie na jednym z nich, w walijskim Cardiff, zobaczyli\u015bmy chyba najlepszy mecz turnieju \u2013 drugi na tej li\u015bcie mecz Francji z Now\u0105 Zelandi\u0105. Obie dru\u017cyny przed imprez\u0105 typowano na faworyt\u00f3w do awansu do fina\u0142u. Francuzi przyst\u0119powali do tego spotkania z niepokojem \u2013 nie do\u015b\u0107, \u017ce mimo faktu bycia gospodarzem turnieju musieli gra\u0107 poza granicami kraju, to jeszcze w meczu otwarcia ulegli Argentynie, a tymczasem Nowozelandczycy szli jak burza i m.in. pokonali wcze\u015bniej Szkot\u00f3w 40:0. I to w\u0142a\u015bnie prowadzona przez Richiego McCawa ekipa wesz\u0142a lepiej w ten mecz \u2013 zdoby\u0142a jedyne przy\u0142o\u017cenie w pierwszej po\u0142owie, Dan Carter dorzuci\u0142 8 punkt\u00f3w z kop\u00f3w i do przerwy prowadzi\u0142a 13:0. Po przerwie punkty zacz\u0119li zdobywa\u0107 Francuzi wykorzystuj\u0105c os\u0142abienie rywali po \u017c\u00f3\u0142tej kartce \u2013 po kwadransie gry zrobi\u0142 si\u0119 remis. Na dodatek chwil\u0119 potem musia\u0142 zej\u015b\u0107 z boiska kontuzjowany Carter. Co prawda Nowozelandczycy zdobyli kolejne przy\u0142o\u017cenie i odskoczyli na pi\u0119\u0107 punkt\u00f3w, ale chwil\u0119 potem niesamowit\u0105 akcj\u0119 wyprowadzi\u0142 Fr\u00e9d\u00e9ric Michalak, i zrobi\u0142o si\u0119 20:18 dla Francji. Nowozelandczycy atakowali (w ca\u0142ym meczu mieli 77% posiadania pi\u0142ki), ale nie zdecydowali si\u0119 na pr\u00f3b\u0119 z drop goala i wyniku ju\u017c nie zmienili. Jeden jedyny raz w historii sko\u0144czyli sw\u00f3j udzia\u0142 w Pucharze \u015awiata na tak wczesnym etapie.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

W 2007 rugbowy mundial trzeci raz zawita\u0142 do Europy i znowu by\u0142 rozbity po kilku krajach \u2013 gospodarzem by\u0142a Francja, ale w ramach porozumie\u0144 zawartych przed imprez\u0105 z 1999, podzieli\u0142a si\u0119 ni\u0105 ze Szkocj\u0105 i Wali\u0105, oddaj\u0105c do Cardiff i Edynburga w sumie sze\u015b\u0107 mecz\u00f3w. Zasady kwalifikacji r\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 tylko w szczeg\u00f3\u0142ach \u2013 automatyczny awans mieli \u0107wier\u0107finali\u015bci poprzedniej imprezy, a pozosta\u0142ych 12 dru\u017cyn pochodzi\u0142o z klasyfikacji. Zmiana w sk\u0142adzie finalist\u00f3w by\u0142a tylko jedna: zabrak\u0142o Urugwaju, natomiast debiut na Pucharze \u015awiata wywalczy\u0142a Portugalia, jedyna amatorska dru\u017cyna w stawce \u2013 o takim rozstrzygni\u0119ciu zdecydowa\u0142 fina\u0142 repasa\u017cu rozegrany pomi\u0119dzy tymi dru\u017cynami.<\/p>\n\n\n\n

Trzeci raz z rz\u0119du w meczu otwarcia imprezy zobaczyli\u015bmy Argentyn\u0119 i pierwszy raz ten presti\u017cowy pojedynek wygra\u0142a, sprawiaj\u0105c niema\u0142\u0105 niespodziank\u0119 \u2013 pokona\u0142a w Marsylii gospodarza imprezy, Francj\u0119, 17:12 (przy czym wynik nie oddaje przewagi ekipy z Ameryki Po\u0142udniowej). W kraju wybuch\u0142a burza wok\u00f3\u0142 trenera reprezentacji, Bernarda Lapore\u2019a. Spo\u015br\u00f3d pot\u0119g nie tylko Francja mia\u0142a k\u0142opoty \u2013 graj\u0105cy rezerwowym sk\u0142adem Gruzini postraszyli Irlandczyk\u00f3w, Kanada d\u0142ugo walczy\u0142a jak r\u00f3wny z r\u00f3wnym z Wali\u0105, a Tonga przegra\u0142a z RPA zaledwie 25:30. Ostatecznie Walia i Irlandia nie awansowa\u0142y nawet do \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w \u2013 Walijczyk\u00f3w pokona\u0142o Fid\u017ci 35:31, a Irlandczyk\u00f3w Argentyna 30:15. Postawa ekip z drugiego szeregu by\u0142a na tej imprezie imponuj\u0105ca.<\/p>\n\n\n\n

Trzy pozosta\u0142e w grze ekipy z Europy by\u0142y skazywane na pora\u017cki w \u0107wier\u0107fina\u0142ach. Nieoczekiwanie Francuzi wyeliminowali jednak Nowozelandczyk\u00f3w, a Anglicy \u2013 Australijczyk\u00f3w (wygrana 12:10 dzi\u0119ki karnym Wilkinsona). Zwyci\u0119zcami dw\u00f3ch pozosta\u0142ych pojedynk\u00f3w w tej fazie by\u0142y RPA (37:20 z Fid\u017ci, cho\u0107 to by\u0142 zaci\u0119ty pojedynek, Fid\u017cyjczycy potrafili nadrobi\u0107 czternastopunktow\u0105 strat\u0119 i doprowadzi\u0107 do remisu, a byli o w\u0142os od kolejnych przy\u0142o\u017ce\u0144) i Argentyna (19:13 ze Szkocj\u0105).<\/p>\n\n\n\n

W p\u00f3\u0142finale pomi\u0119dzy Francj\u0105 i Angli\u0105 faworytem byli gospodarze imprezy. Prowadzili od pocz\u0105tku niemal do ko\u0144ca meczu, jednak w ko\u0144c\u00f3wce but Wilkinsona odebra\u0142 im wygran\u0105 \u2013 Anglicy wygrali 14:9. W drugim meczu tej fazy RPA wreszcie powstrzyma\u0142o marsz Argentyny, a gwiazd\u0105 by\u0142 Bryan Habana, kt\u00f3ry zdoby\u0142 dwa przy\u0142o\u017cenia, wyr\u00f3wnuj\u0105c rekord Lomu sprzed o\u015bmiu lat w liczbie przy\u0142o\u017ce\u0144 zdobytych na jednym Pucharze. W efekcie w finale mieli\u015bmy pojedynek Anglii i RPA \u2013 w fazie grupowej ekipa z po\u0142udnia upokorzy\u0142a obro\u0144c\u00f3w mistrzowskiego tytu\u0142u 36:0 i w decyduj\u0105cym meczu powt\u00f3rzy\u0142a sukces, wygrywaj\u0105c 15:6. Fina\u0142owy mecz jednak nie porywa\u0142 i drugi raz w historii nie pad\u0142o w takim pojedynku \u017cadne przy\u0142o\u017cenie. Ale jak wtedy powiedzia\u0142 Eddie Jones, \u00f3wczesny asystent trenera RPA: \u201eW Pucharach \u015awiata chodzi o wygrywanie, a za pi\u0119kne rugby nie dostajesz punkt\u00f3w\u201d. Br\u0105z trafi\u0142 w r\u0119ce Argenty\u0144czyk\u00f3w, kt\u00f3rzy sprawili kolejn\u0105 niespodziank\u0119 pokonuj\u0105c w Pary\u017cu Francj\u0119 34:10.<\/p>\n\n\n\n

K: VI (Anglia 2010)<\/h2>\n\n\n\n
\n

5 wrze\u015bnia 2010, Londyn, Twickenham Stoop, 13 253 widz\u00f3w, fina\u0142 Nowa Zelandia \u2013 Anglia<\/p>\n\n\n\n

Trzeci kolejny fina\u0142 kobiecego Pucharu \u015awiata w tym samym sk\u0142adzie i wielka nadzieja Angielek, \u017ce w\u0142asna publiczno\u015b\u0107, zgromadzona na Twickenham Stoop w rekordowej na owe czasy liczbie, pomo\u017ce im prze\u0142ama\u0107 nowozelandzk\u0105 kl\u0105tw\u0119. Nic z tego. Cho\u0107 Nowozelandki w pierwszej po\u0142owie zobaczy\u0142y dwie \u017c\u00f3\u0142te kartki i przez par\u0119 minut nawet gra\u0142y w trzynastk\u0119, ani razu nie pozwoli\u0142y gospodyniom na zdobycie punkt\u00f3w. Przeciwnie, kilka minut przed przerw\u0105 to one otworzy\u0142y wynik i w po\u0142owie spotkania prowadzi\u0142y 7:0. W drugiej po\u0142owie d\u0142ugo si\u0119 nic nie zmienia\u0142o \u2013 po godzinie gry by\u0142o 10:3. Wtedy \u017c\u00f3\u0142t\u0105 kartk\u0119 zobaczy\u0142a kapitan Nowej Zelandii i tym razem Angielki wykorzysta\u0142y t\u0119 sytuacj\u0119 do wyr\u00f3wnania wyniku. Jednak wci\u0105\u017c graj\u0105c w os\u0142abieniu Black Ferns zyska\u0142y szans\u0119 na kop z karnego, Kelly Blazer go wykorzysta\u0142a i potem okaza\u0142o si\u0119, \u017ce to by\u0142y rozstrzygaj\u0105ce punkty meczu \u2013 Nowa Zelandia zwyci\u0119\u017cy\u0142a 13:10. Warto zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119, \u017ce by\u0142 to pierwszy w historii fina\u0142 prowadzony przez kobiet\u0119 \u2013 g\u0142\u00f3wn\u0105 s\u0119dzi\u0105 spotkania by\u0142a Australijka Sarah Corrigan.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Gospodarzem sz\u00f3stego kobiecego Pucharu \u015awiata wreszcie zosta\u0142 kraj, w kt\u00f3rym kobiece rugby by\u0142o najlepiej zorganizowane \u2013 Anglia. Wszystkie spotkania z wyj\u0105tkiem czterech rozstrzygaj\u0105cych o medalach rozgrywano w podlondy\u0144skim Guildford, tworz\u0105c tam znakomit\u0105, festiwalow\u0105 atmosfer\u0119, natomiast p\u00f3\u0142fina\u0142y i fina\u0142y odby\u0142y si\u0119 na Twickenham Stoop (kt\u00f3ry na finale zape\u0142ni\u0142 si\u0119 po brzegi). Zapewniono transmisje telewizyjne wi\u0119kszo\u015bci spotka\u0144. W rywalizacji zn\u00f3w uczestniczy\u0142o 12 dru\u017cyn, tym razem jednak pochodzi\u0142y one z kwalifikacji. Oczywi\u015bcie, kwalifikacje te mia\u0142y swoje u\u0142omno\u015bci (w Afryce i Ameryce P\u00f3\u0142nocnej kwalifikacji nie przeprowadzano \u2013 tamtejsze trzy dru\u017cyny konkurencji w\u0142a\u015bciwie nie mia\u0142y). Awans mia\u0142y zapewnione trzy dru\u017cyny z medalami z poprzedniej imprezy, ponadto w Europie walczono o cztery miejsca, w Azji o jedno, tak samo w Oceanii (gdzie ostatecznie do walki stan\u0119\u0142y dwie dru\u017cyny; zaplanowany z udzia\u0142em czterech ekip turniej nie doszed\u0142 do skutku z powodu problem\u00f3w finansowych potencjalnych uczestnik\u00f3w). W gronie uczestnik\u00f3w imprezy zasz\u0142a jedna zmiana w por\u00f3wnaniu do 2006 \u2013 brak\u0142o Hiszpanek (wykluczonych kilka lat wcze\u015bniej z Pucharu Sze\u015bciu Narod\u00f3w), a ich miejsce niespodziewanie zaj\u0119\u0142y Szwedki.<\/p>\n\n\n\n

Zmieniono format rozgrywek. Tym razem w pierwszej fazie dru\u017cyny podzielono na trzy grupy, ka\u017cda licz\u0105ca po cztery zespo\u0142y. Zwyci\u0119zcy grup oraz najlepsza dru\u017cyna z tych zajmuj\u0105cych drugie miejsca awansowali do p\u00f3\u0142fina\u0142\u00f3w. Analogicznie najs\u0142absze cztery dru\u017cyny przechodzi\u0142y do rywalizacji pucharowej o miejsce dziewi\u0105te, a s\u0142absze z drugich miejsc w grupach i lepsze z trzecich \u2013 do rywalizacji o miejsce pi\u0105te.<\/p>\n\n\n\n

Grupy wygrali medali\u015bci sprzed czterech lat \u2013 z kompletem zwyci\u0119stw rywalizacj\u0119 na tym etapie zako\u0144czy\u0142y Nowa Zelandia, Anglia i Francja (cho\u0107 ta ostatnia ekipa mia\u0142a niespodziewanie du\u017ce problemy z pokonaniem Szwedek \u2013 mecz sko\u0144czy\u0142 si\u0119 wynikiem 15:9). Najlepsz\u0105 dru\u017cyn\u0105 z drugich miejsc okaza\u0142a si\u0119 Australia, kt\u00f3ra dzi\u0119ki temu pierwszy raz w historii (i jak dot\u0105d jedyny), znalaz\u0142a si\u0119 w czo\u0142owej czw\u00f3rce imprezy, w korespondencyjnym pojedynku wygrywaj\u0105c bilansem ma\u0142ych punkt\u00f3w z Kanadyjkami i Irlandkami. Australijki sw\u00f3j sukces zbudowa\u0142y na si\u00f3demkach \u2013 rok wcze\u015bniej wygra\u0142y rozgrywany pierwszy raz w historii Puchar \u015awiata w rugby 7 i na bazie tych zawodniczek zbudowa\u0142y rok p\u00f3\u017aniej pi\u0119tnastkow\u0105 reprezentacj\u0119. Swoje pierwsze zwyci\u0119stwo na Pucharze \u015awiata odnios\u0142y zawodniczki z Po\u0142udniowej Afryki, kt\u00f3re wygra\u0142y z Walijkami 15:10.<\/p>\n\n\n\n

W p\u00f3\u0142fina\u0142ach mieli\u015bmy znan\u0105 histori\u0119 \u2013 pewnie wygra\u0142y Nowozelandki i Angielki. Nowozelandki rozgromi\u0142y Francj\u0119 45:7, natomiast gospodynie turnieju wygra\u0142y z Australijkami 15:0. Te ostatnie w meczu o trzecie miejsce nieoczekiwanie odebra\u0142y br\u0105zowy medal Francuzkom, wygrywaj\u0105c 22:8. Natomiast w finale czwarty raz z rz\u0119du triumfowa\u0142a Nowa Zelandia \u2013 cho\u0107 wygrana z Angielkami, maj\u0105cymi wsparcie w\u0142asnej publiczno\u015bci, \u0142atwo im nie przysz\u0142a (zwyci\u0119\u017cy\u0142y tylko 13:10). Warto przy tym wspomnie\u0107, \u017ce Nowozelandki zdoby\u0142y tytu\u0142 mimo zlikwidowania centralnego finansowania dla kobiecej reprezentacji ze strony NZRFU \u2013 do\u015b\u0107 wspomnie\u0107, \u017ce aby zapewni\u0107 konkurencyjno\u015b\u0107 tej dru\u017cyny angielska federacja w du\u017cej mierze finansowa\u0142a wyprawy Black Ferns do Anglii zar\u00f3wno w 2009 (seria test\u00f3w sko\u0144czona remisem 1:1), jak i 2011.<\/p>\n\n\n\n

M: VII (Nowa Zelandia 2011)<\/h2>\n\n\n\n
\n

1 pa\u017adziernika 2011, Wellington, Wellington Regional Stadium, 32 763 widz\u00f3w, mecz grupowy Tonga \u2013 Francja<\/p>\n\n\n\n

Tonga ju\u017c cztery lata wcze\u015bniej pokaza\u0142o si\u0119 \u015bwietnie na Pucharze \u015awiata \u2013 pokona\u0142o Samoa, postraszy\u0142o RPA. W Nowej Zelandii trafi\u0142o do grupy z gospodarzami, Kanad\u0105, Francj\u0105 i Japoni\u0105. Mecze z dwoma pierwszymi przeciwnikami przegra\u0142o (z Now\u0105 Zelandi\u0105 wyra\u017anie, z Kanad\u0105 po wyr\u00f3wnanym meczu), potem pokona\u0142o Japoni\u0119, a na koniec pojedynk\u00f3w grupowych mierzy\u0142o si\u0119 z Francj\u0105. Oczywi\u015bcie to rywale byli zdecydowanymi faworytami tego spotkania. Tymczasem cho\u0107 Francuzi dwukrotnie na pocz\u0105tku meczu wychodzili na prowadzenie (skromne, trzypunktowe), w 26 minucie Sukanaivalu Hufanga zdoby\u0142 przy\u0142o\u017cenie, kt\u00f3re da\u0142o przewag\u0119 ekipie wyspiarskiej. I ta stopniowo budowa\u0142a swoj\u0105 przewag\u0119, dorzucaj\u0105c kolejne kopy z karnych \u2013 tu\u017c przed ko\u0144cowym gwizdkiem prowadzi\u0142a ju\u017c 19:9. Dopiero na sam koniec meczu Francuzom uda\u0142o si\u0119 zdoby\u0107 przy\u0142o\u017cenie, ale i tak przegrali sensacyjnie 14:19. Sensacyjnie i zas\u0142u\u017cenie \u2013 to Tongijczycy przewa\u017cali na boisku, a Francuzi pope\u0142niali b\u0142\u0119dy. Niestety, w ko\u0144cowej klasyfikacji, mimo identycznego bilansu zwyci\u0119stw i pora\u017cek, zaj\u0119li miejsce powy\u017cej Tonga i to Francja awansowa\u0142a do kolejnej fazy gier.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Niewiele brak\u0142o, a organizacja turnieju pierwszy raz trafi\u0142aby w r\u0119ce kraju spoza elity \u2013 faworytem w wy\u015bcigu o goszczenie najlepszych rugbyst\u00f3w \u015bwiata by\u0142a Japonia, ale ostatecznie impreza trafi\u0142a ponownie do Nowej Zelandii. Tamtejsi w\u0142odarze poniek\u0105d zaszanta\u017cowali decydent\u00f3w twierdz\u0105c, \u017ce je\u015bli turniej b\u0119dzie si\u0119 w takim tempie rozwija\u0142, ich kraj w p\u00f3\u017aniejszych edycjach nie b\u0119dzie ju\u017c w stanie zapewni\u0107 w\u0142a\u015bciwej infrastruktury.<\/p>\n\n\n\n

Zmieniono tak\u017ce zasady kwalifikacji do imprezy \u2013 automatyczny awans przyznano a\u017c 12 ekipom (a wi\u0119c nie tylko \u0107wier\u0107finalistom z poprzedniej imprezy, ale tak\u017ce dru\u017cynom, kt\u00f3re w\u00f3wczas w grupach zaj\u0119\u0142y trzecie miejsca) \u2013 do rozdysponowania w kwalifikacjach pozosta\u0142o wi\u0119c tylko osiem miejsc. I zn\u00f3w w gronie finalist\u00f3w zasz\u0142a tylko jedna zmiana \u2013 nie wywalczy\u0142a awansu Portugalia, natomiast jej miejsce zaj\u0119\u0142a Rosja, b\u0119d\u0105ca absolutnym debiutantem na tej imprezie.<\/p>\n\n\n\n

Gospodarze turnieju od pocz\u0105tku szli jak burza \u2013 w fazie grupowej gromili przeciwnik\u00f3w, dwukrotnie przekraczaj\u0105c pr\u00f3g 70 punkt\u00f3w, a z Francj\u0105 wygrywaj\u0105c 37:17. Francuzi przegrali te\u017c z Tonga, kt\u00f3re zanotowa\u0142o najlepszy wyst\u0119p w historii, ale awansowali do fazy play-off. Bez przegranej faz\u0119 grupow\u0105 przesz\u0142y te\u017c Anglia, Irlandia i RPA, cho\u0107 te stoczy\u0142y zaci\u0119te pojedynki w fazie grupowej z dru\u017cynami, kt\u00f3re potem zaj\u0119\u0142y drugie miejsca. Anglicy zreszt\u0105 awansu nie mogli by\u0107 pewni do ostatniej chwili \u2013 pod koniec ostatniego meczu grupowego ze Szkocj\u0105 przegrywali i uratowa\u0142o ich przy\u0142o\u017cenie Chrisa Ashtona. B\u0142ysn\u0119\u0142o Samoa, kt\u00f3re pokona\u0142o Fid\u017ci i mocno postawi\u0142o si\u0119 zar\u00f3wno Walii, jak i RPA. Zar\u00f3wno Samoa i Tonga sprawili niespodzianki zajmuj\u0105c trzecie miejsca w swoich grupach gwarantuj\u0105ce automatyczny awans na kolejn\u0105 imprez\u0119.<\/p>\n\n\n\n

W fazie play-off wszystkie te trzy wymienione wy\u017cej niepokonane dru\u017cyny odpad\u0142y ju\u017c w \u0107wier\u0107fina\u0142ach: Irlandczyk\u00f3w wyeliminowali Walijczycy, Anglia przegra\u0142a z Francj\u0105, a Po\u0142udniowa Afryka z Australi\u0105 (9:11, mimo dominacji na boisku przez niemal ca\u0142e spotkanie). Sw\u00f3j poziom utrzymali za to Nowozelandczycy, kt\u00f3rzy znowu wysoko wygrali, tym razem z Argentyn\u0105. Nie zatrzymali si\u0119 te\u017c w p\u00f3\u0142finale, gdzie 20:6 pokonali bezradn\u0105 Australi\u0119. Znacznie wi\u0119cej nerw\u00f3w zjad\u0142 kibicom drugi pojedynek 1\/2 fina\u0142u pomi\u0119dzy Wali\u0105 i Francj\u0105 \u2013 trzy karne Morgana Parry da\u0142y zwyci\u0119stwo Francuzom 9:8. Kto wie, czy wygraliby to spotkanie, gdyby nie czerwona kartka kapitana Walijczyk\u00f3w Sama Warburtona z pocz\u0105tku meczu, budz\u0105ca zreszt\u0105 spore kontrowersje w\u015br\u00f3d mi\u0142o\u015bnik\u00f3w rugby.<\/p>\n\n\n\n

Bardzo podobnym wynikiem sko\u0144czy\u0142 si\u0119 fina\u0142 imprezy \u2013 Nowozelandczycy pierwszy raz w tym turnieju musieli dr\u017ce\u0107 o wygran\u0105 do ostatniej chwili, ale wygrali 8:7. Kr\u00f3tko po przerwie prowadzili o\u015bmioma punktami, wtedy Francuzi zredukowali strat\u0119 do jednego oczka, ale cho\u0107 przewa\u017cali, kolejnych punkt\u00f3w nie zdobyli. \u017ba\u0142owali na pewno znakomitej szansy Fran\u00e7ois Trinh-Duc z pierwszej po\u0142owy i chybionego karnego tego samego zawodnika z ko\u0144c\u00f3wki. Niew\u0105tpliwie ciosem dla europejskiej dru\u017cyny by\u0142a strata na pocz\u0105tku spotkania kontuzjowanego Parry. Br\u0105z przypad\u0142 Australii, kt\u00f3ra po zaci\u0119tym i znacznie bardziej od fina\u0142u efektownym pojedynku pokona\u0142a Wali\u0119 21:18.<\/p>\n\n\n\n

K: VII (Francja 2014)<\/h2>\n\n\n\n
\n

5 sierpnia 2014, Marcoussis, Centre National du Rugby, mecz grupowy Nowa Zelandia \u2013 Irlandia<\/p>\n\n\n\n

Tego nie spodziewa\u0142 si\u0119 chyba nikt. Owszem, kobieca reprezentacja Nowej Zelandii w ostatnich latach mia\u0142a problemy zwi\u0105zane z brakiem ch\u0119ci jej finansowania ze strony NZR. Na pewien czas zawieszono kobiece rozgrywki NPC. A Irlandki rok wcze\u015bniej wygra\u0142y wielkiego szlema w Pucharze Sze\u015bciu Narod\u00f3w. Ale mimo to Black Ferns dominowa\u0142y na \u015bwiecie i zdoby\u0142y cztery tytu\u0142y mistrzowskie z rz\u0119du. Tymczasem w 2014 wystarczy\u0142o jedno potkni\u0119cie, aby o tytule musia\u0142y zapomnie\u0107. To potkni\u0119cie nast\u0105pi\u0142o w fazie grupowej \u2013 pora\u017cka w starciu z Irlandi\u0105 wystarczy\u0142a, aby Nowozelandki nie awansowa\u0142y do czo\u0142owej czw\u00f3rki imprezy. Od pocz\u0105tku meczu Irlandki niemal nie schodzi\u0142y z po\u0142owy rywalek, ale po 20 minutach przegrywa\u0142y 0:8. Przed przerw\u0105 zdo\u0142a\u0142y zdoby\u0107 jednak przy\u0142o\u017cenie i zmniejszy\u0107 strat\u0119 do jednego punktu. Okresie naporu Black Ferns na pocz\u0105tku drugiej po\u0142owy da\u0142 im trzy punkty z karnego, ale na dwadzie\u015bcia minut przed ko\u0144cem to Irlandki po drugim swoim przy\u0142o\u017ceniu wysz\u0142y na czo\u0142o. I cho\u0107 mistrzynie \u015bwiata po karnym wyr\u00f3wna\u0142y, decyduj\u0105ce punkty zdoby\u0142a dla Irlandii Niamh Briggs z karnego \u2013 Irlandia sprawi\u0142a najwi\u0119ksz\u0105 sensacj\u0119 w historii Pucharu \u015awiata wygrywaj\u0105c 17:14. Pierwsze zwyci\u0119stwo w pierwszym meczu z Now\u0105 Zelandi\u0105, a dla przegranych \u2013 pierwsza pora\u017cka na Pucharze \u015awiata od 1987…<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

W si\u00f3dmym kobiecym Pucharze \u015awiata powt\u00f3rzono model sprzed czterech lat, kt\u00f3ry w Anglii da\u0142 sukces organizacyjny: niemal wszystkie mecze rozegrano w podparyskim Marcoussis, a jedynie cztery mecze decyduj\u0105ce o medalach oraz dodatkowo dwa mecze w rywalizacji o 5. miejsce umieszczono na Stade Jean-Bouin w stolicy Francji. I ta impreza znowu bi\u0142a rekordy frekwencji, a na finale by\u0142o blisko 20 tys. widz\u00f3w. Podobny jak przed czterema laty by\u0142 te\u017c format kwalifikacji: automatyczny awans zdoby\u0142y trzy najlepsze dru\u017cyny z poprzedniej imprezy oraz gospodynie. Spo\u015br\u00f3d pozosta\u0142ych o\u015bmiu uczestnik\u00f3w bez walki na imprez\u0119 pojecha\u0142y tak\u017ce Stany Zjednoczone i Kanada \u2013 z powodu braku rywali na kontynencie ameryka\u0144skim. Ciekawostk\u0105 by\u0142o w\u0142\u0105czenie Samoa (jedynej dru\u017cyny wyspiarskiej uczestnicz\u0105cej w kwalifikacjach \u2013 Australia i Nowa Zelandia mia\u0142y awans automatyczny) do kwalifikacji europejskich, przez kt\u00f3re si\u0119 przebi\u0142o \u2013 mimo rozpocz\u0119cia od pora\u017cki z W\u0142ochami, Samoanki awansowa\u0142y na imprez\u0119 wraz z wracaj\u0105cymi na imprez\u0119 Hiszpankami, eliminuj\u0105c W\u0142oszki i Szkotki (warto wspomnie\u0107, \u017ce przed kwalifikacjami rozegra\u0142y zaledwie jeden oficjalny mecz). Pierwszy raz rozegrano te\u017c kwalifikacje w Afryce \u2013 obok Po\u0142udniowej Afryki (zwyci\u0119skiej) wzi\u0119\u0142y w nich udzia\u0142 tak\u017ce Kenia i Uganda.<\/p>\n\n\n\n

Format rozgrywek pucharowych by\u0142 identyczny jak poprzednio. Ale ju\u017c w fazie pucharowej dosz\u0142o do dw\u00f3ch niespodzianek, kt\u00f3re wstrz\u0105sn\u0119\u0142y \u015bwiatem kobiecego rugby. G\u0142\u00f3wnymi faworytami do z\u0142otego medalu by\u0142y ja zawsze Anglia i Nowa Zelandia. Tymczasem obie te reprezentacje zaliczy\u0142y potkni\u0119cia, kt\u00f3re okaza\u0142y si\u0119 brzemienne w skutki dla Nowozelandek. Najpierw, 5 sierpnia, Black Ferns ponios\u0142y sensacyjn\u0105 pora\u017ck\u0119 14:17 w starciu z Irlandkami. Te ostatnie mia\u0142y ju\u017c na koncie wygran\u0105 ze Stanami Zjednoczonymi (23:17) i przed sob\u0105 mecz z Kazachstanem, zatem by\u0142y ju\u017c w praktyce pewne wygranej w grupie i awansu do p\u00f3\u0142fina\u0142u. Nowozelandkom ta pora\u017cka drogi do p\u00f3\u0142fina\u0142u nie zamyka\u0142a \u2013 wszak najlepsza dru\u017cyna z drugich miejsc tak\u017ce awansowa\u0142a. I nastawiano si\u0119, \u017ce ten awans zdob\u0119d\u0105, a z Angli\u0105 zagraj\u0105 ju\u017c w p\u00f3\u0142finale zamiast w finale. Jednak w ostatniej kolejce grupowej, 9 sierpnia, dosz\u0142o do kolejnej niespodzianki \u2013 w grupie A Angielki tylko zremisowa\u0142y z Kanad\u0105 13:13. To oznacza\u0142o, \u017ce Kanadyjki, kt\u00f3re zaj\u0119\u0142y w grupie A drugie miejsce, dzi\u0119ki remisowi mia\u0142y o punkt wi\u0119cej od Nowozelandek \u2013 i wyeliminowanie mistrzy\u0144 \u015bwiata sta\u0142o si\u0119 faktem.<\/p>\n\n\n\n

Nowa Zelandia ostatecznie sko\u0144czy\u0142a rywalizacj\u0119 na pi\u0105tym miejscu, zaliczaj\u0105c w ca\u0142ej imprezie tylko jedn\u0105 pora\u017ck\u0119 i cztery zwyci\u0119stwa. Jednak wysokie wygrane w zmaganiach o miejsca 5\u20138 z Wali\u0105 i Stanami Zjednoczonymi na pewno nie os\u0142odzi\u0142y utraty tytu\u0142u mistrzowskiego. W zmaganiach o medale zrobi\u0142o si\u0119 natomiast ciekawie. W pierwszym p\u00f3\u0142finale Angielki wysoko pokona\u0142y Irlandki 40:7, natomiast w drugim o awans walczy\u0142y gospodynie i Kanadyjki. Obie ekipy marzy\u0142y o pierwszym w historii awansie do fina\u0142u \u2013 Kanadyjki wysz\u0142y na prowadzenie 18:6 i cho\u0107 Francuzki odpowiedzia\u0142y dwoma przy\u0142o\u017ceniami po maulach (w tym w samej ko\u0144c\u00f3wce spotkania), brak\u0142o im skutecznych podwy\u017csze\u0144 i to Kanada wygra\u0142a 18:16. Francuzkom pozosta\u0142a zatem walka o trzecie miejsce i tu pokona\u0142y Irlandi\u0119 25:18, zdobywaj\u0105c sw\u00f3j pi\u0105ty br\u0105zowy medal w historii. W finale natomiast znowu spotka\u0142y si\u0119 Anglia z Kanad\u0105, ale tym razem Kanadyjki nie zdo\u0142a\u0142y zaskoczy\u0107 europejskiej ekipy. Angielki prowadzone przez Emily Scarratt (16 punkt\u00f3w, w tym rozstrzygaj\u0105ce mecz przy\u0142o\u017cenie na kilka minut przed ko\u0144cem) wygra\u0142y 21:9 i drugi raz w historii si\u0119gn\u0119\u0142y po wymarzony Puchar \u015awiata. Udawa\u0142o im si\u0119 to tylko wtedy, gdy na ich drodze nie stawa\u0142y Nowozelandki…<\/p>\n\n\n\n

A przed kobiecym rugby pojawi\u0142 si\u0119 kolejny \u015bwi\u0119ty graal \u2013 ju\u017c za dwa lata mia\u0142y rywalizowa\u0107 o medale na igrzyskach olimpijskich. Praktyczny wymiar by\u0142 taki, \u017ce po Pucharze \u015awiata a\u017c 12 spo\u015br\u00f3d mistrzy\u0144 \u015bwiata podpisa\u0142o kontrakty zawodowe w ramach programu rugby 7.<\/p>\n\n\n\n

M: VIII (Anglia 2015)<\/h2>\n\n\n\n
\n

19 wrze\u015bnia 2015, Brighton, Brighton Community Stadium, 29 290 widz\u00f3w, mecz grupowy Japonia \u2013 Republika Po\u0142udniowej Afryki<\/p>\n\n\n\n

Zaledwie drugi dzie\u0144 Pucharu \u015awiata w 2015 przyni\u00f3s\u0142 mecz, kt\u00f3ry przy\u0107mi\u0142 wszystkie inne, kt\u00f3re po nim nast\u0105pi\u0142y \u2013 sensacj\u0119, jakiej nigdy przedtem i nigdy potem na arenach tej imprezy nie widziano, na dodatek zrodzon\u0105 w niesamowitych okoliczno\u015bciach. Japo\u0144czycy wyst\u0119powali na Pucharze \u015awiata \u201eod zawsze\u201d, ale dorobek mieli kiepski: z 21 mecz\u00f3w wygrali tylko jeden, \u0107wier\u0107 wieku wcze\u015bniej z Zimbabwe, a zremisowali dwa (oba z Kanad\u0105). W pierwszym meczu angielskiego turnieju mierzyli si\u0119 ze \u015bwiatow\u0105 pot\u0119g\u0105, RPA, i to rywale byli zdecydowanymi faworytami. Je\u015bli zastanawiano si\u0119 nad wynikiem, to co najwy\u017cej w kategoriach \u201ejak wysoko wygra RPA\u201d, a nie \u201ekto wygra\u201d. Tymczasem od pierwszych minut toczy\u0142a si\u0119 zaci\u0119ta walka i w pierwszej po\u0142owie Japo\u0144czycy dwukrotnie wychodzili na prowadzenie. Niesamowita intensywno\u015b\u0107 ich gry zaskoczy\u0142a przeciwnik\u00f3w. Zaraz po przerwie zn\u00f3w Japo\u0144czycy mieli punkt przewagi. Potem trzykrotnie odskakiwali gracze RPA, ale trzykrotnie rywale z Azji ich doganiali. Kilka minut przed ko\u0144cem karny Handr\u00e9 Pollarda zn\u00f3w da\u0142 skromne prowadzenie RPA, ale Japo\u0144czycy nie odpuszczali. Zaatakowali, przycisn\u0119li przeciwnik\u00f3w do linii bramkowej, a co wi\u0119cej \u2013 cho\u0107 mija\u0142 czas gry i s\u0119dzia dyktowa\u0142 karne na ich korzy\u015b\u0107 na linii 5 m, nie kopali na bramk\u0119 by wywalczy\u0107 remis (kt\u00f3ry te\u017c by\u0142by wielk\u0105 sensacj\u0105), ale stawiali wszystko na jedn\u0105 kart\u0119, wybierali m\u0142yny (w kt\u00f3rych dominowali nad przeciwnikiem) i grali o pe\u0142n\u0105 pul\u0119. I to si\u0119 op\u0142aci\u0142o \u2013 rezerwowy Karne Hesketh przedar\u0142 si\u0119 na pole punktowe RPA i da\u0142 Japo\u0144czykom wygran\u0105 34:32. RPA pierwszy raz z historii przegra\u0142o z dru\u017cyn\u0105 spoza elity. Potem ten mecz nazwano \u201ecudem w Brighton\u201d (taki sam tytu\u0142 nosi film o nim) \u2013 i nie by\u0142o w tym ani krzty przesady. Ostatecznie Japo\u0144czycy nie wyeliminowali RPA i do \u0107wier\u0107fina\u0142u nie przeszli, ale to zwyci\u0119stwo by\u0142o epokowym momentem w historii ich reprezentacji.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Gospodarzem turnieju w 2015 wybrano ojczyzn\u0119 rugby, Angli\u0119. Zasady kwalifikacji i samego turnieju pozosta\u0142y niezmienione. Niezmieniony pozosta\u0142 te\u017c fakt, \u017ce kwalifikacje przynios\u0142y zaledwie jedn\u0105 zmian\u0119 w gronie uczestnik\u00f3w turnieju w por\u00f3wnaniu do poprzedniego \u2013 w stawce 20 dru\u017cyn zabrak\u0142o Rosji, a jej miejsce zaj\u0105\u0142 wracaj\u0105cy do elity Urugwaj (w decyduj\u0105cym o awansie dwumeczu pokona\u0142 Rosj\u0119, w czym udzia\u0142 mia\u0142 Agust\u00edn Ormaechea, syn Diega, legendarnego urugwajskiego rugbysty i do dzisiaj najstarszego zawodnika, kt\u00f3ry na Pucharze \u015awiata zdoby\u0142 przy\u0142o\u017cenie).<\/p>\n\n\n\n

Ju\u017c w fazie grupowej dosz\u0142o do dw\u00f3ch sensacji. Gospodarze turnieju, Anglicy, kt\u00f3rzy w grupie trafili na niewygodnych rywali \u2013 Australi\u0119 i Wali\u0119 \u2013 z oboma na Twickenham przegrali (z Wali\u0105 bolesne 25:28, z Australi\u0105 jeszcze bole\u015bniejsze 13:33) i w efekcie zaj\u0119li trzecie miejsce, nie kwalifikuj\u0105c si\u0119 do fazy play-off. W grupie B jeszcze wi\u0119ksz\u0105 sensacj\u0119 na pocz\u0105tek turnieju sprawi\u0142a Japonia wygrywaj\u0105c 34:32 z RPA. Niestety, zaledwie cztery dni p\u00f3\u017aniej gra\u0142a ze Szkocj\u0105, z kt\u00f3r\u0105 przegra\u0142a, a z kolei Springboks pokonali Szkot\u00f3w i w efekcie Japo\u0144czycy mimo trzech wygranych zaj\u0119li w grupie tylko trzecie miejsce. W fazie grupowej zwr\u00f3ci\u0142 te\u017c uwag\u0119 mecz Kanady z Rumuni\u0105, gdzie Rumuni w ko\u0144c\u00f3wce spotkania odrobili 15-punktow\u0105 strat\u0119 i odwr\u00f3cili losy meczu.<\/p>\n\n\n\n

W \u0107wier\u0107fina\u0142ach dosz\u0142o do czterech pojedynk\u00f3w mi\u0119dzy dru\u017cynami z Europy i reszty \u015bwiata \u2013 i we wszystkich czterech Europejczycy musieli uzna\u0107 wy\u017cszo\u015b\u0107 rywali. Najbardziej bolesna by\u0142a chyba pora\u017cka Francuz\u00f3w, kt\u00f3rzy w rewan\u017cu za fina\u0142 sprzed czterech lat zostali dos\u0142ownie rozgromieni \u2013 All Blacks wygrali 62:13 (w czym spory udzia\u0142 mia\u0142 zdobywca hat-tricka Julian Savea, zdobywca najwi\u0119kszej liczby przy\u0142o\u017ce\u0144 w imprezie). Z kolei Szkoci byli o w\u0142os od historycznego, pierwszego awansu do p\u00f3\u0142fina\u0142u Pucharu \u015awiata, ale cho\u0107 tu\u017c przed ko\u0144cem dramatycznego meczu prowadzili, stracili trzy punkty po karnym Bernarda Foley\u2019a i przegrali z Australi\u0105 34:35. Kontrowersji nie brak\u0142o \u2013 nawet World Rugby w przyzna\u0142o, \u017ce zamiast tego ostatniego karnego Craig Jaubert powinien by\u0142 podyktowa\u0107 m\u0142yn. Grona p\u00f3\u0142finalist\u00f3w uzupe\u0142nili RPA (23:19 z Wali\u0105) i Argentyna (Irlandczycy kolejny raz nie przebrn\u0119li \u0107wier\u0107fina\u0142u, ponosz\u0105c zawstydzaj\u0105c\u0105 pora\u017ck\u0119 20:43).<\/p>\n\n\n\n

W pierwszym p\u00f3\u0142finale Nowa Zelandia, cho\u0107 dominowa\u0142a w statystykach posiadania pi\u0142ki i terytorium, do samego ko\u0144ca walczy\u0142a o wygran\u0105 z RPA, kt\u00f3re na przy\u0142o\u017cenia All Blacks odpowiada\u0142o karnymi Handr\u00e9 Pollarda, i wygra\u0142a tylko 20:18. W drugim meczu Australia zdecydowania pokona\u0142a Argentyn\u0119 29:15, w czym pom\u00f3g\u0142 hat-trick przy\u0142o\u017ce\u0144 Adama Ashley\u2019a-Coopera.<\/p>\n\n\n\n

W efekcie w finale mieli\u015bmy starcie dw\u00f3ch odwiecznych rywali znad dw\u00f3ch brzeg\u00f3w Morza Tasma\u0144skiego. Wielkich emocji jednak nie by\u0142o \u2013 Nowozelandczycy przewa\u017cali i zas\u0142u\u017cenie wygrali 34:17, a wyr\u00f3\u017cnili si\u0119 w ich szeregach szczeg\u00f3lnie Dan Carter i zdobywca naj\u0142adniejszego z pi\u0119ciu przy\u0142o\u017ce\u0144 w tym spotkaniu (rekord w fina\u0142ach Pucharu \u015awiata) Ma\u2019a Nonu. Nowa Zelandia sta\u0142a si\u0119 pierwsz\u0105 dru\u017cyn\u0105, kt\u00f3ra zdo\u0142a\u0142a obroni\u0107 trofeum zdobyte na poprzedniej imprezie, a Richie McCaw pierwszym kapitanem, kt\u00f3ry wzni\u00f3s\u0142 je po raz drugi w tej roli. W meczu o br\u0105z RPA pokona\u0142o Argentyn\u0119 24:13.<\/p>\n\n\n\n

K: VIII (Irlandia 2017)<\/h2>\n\n\n\n
\n

26 sierpnia 2017, Belfast, Kingspan Stadium, 17 115 widz\u00f3w, fina\u0142 Nowa Zelandia \u2013 Anglia<\/p>\n\n\n\n

Wielki klasyk kobiecego rugby \u2013 to by\u0142 czwarty fina\u0142 Pucharu \u015awiata, w kt\u00f3rym star\u0142y si\u0119 Nowozelandki i Angielki. Wskazanie faworyta przed tym spotkaniem by\u0142o trudne, cho\u0107 ciut wi\u0119cej przemawia\u0142o za Angielkami. Te mia\u0142y dru\u017cyn\u0119 z\u0142o\u017con\u0105 z zawodniczek z zawodowymi kontraktami, a kilka miesi\u0119cy wcze\u015bniej pokona\u0142y Nowozelandki na ich ziemi. Jednak za Black Ferns przemawia\u0142y dotychczasowe zwyci\u0119stwa w fina\u0142ach. Pierwsza po\u0142owa nale\u017ca\u0142a do Angielek \u2013 cho\u0107 zacz\u0119\u0142y od straty punkt\u00f3w, dominowa\u0142y na boisku i prowadzi\u0142y nawet 17:5, ale tu\u017c przed przerw\u0105 dzi\u0119ki przy\u0142o\u017ceniu Toki Natui Nowozelandki zmniejszy\u0142y strat\u0119 tylko do 7 oczek. Druga po\u0142owa to inny mecz, w kt\u00f3rym Nowozelandki przewa\u017ca\u0142y. Szybko wyr\u00f3wna\u0142y (zn\u00f3w Natua), potem przez chwil\u0119 wynik by\u0142 na styku, ale w ci\u0105gu zaledwie kwadransa (mi\u0119dzy 55. a 70. minut\u0105) z wyniku 25:24 dla Anglii zrobi\u0142o si\u0119 41:25 dla Nowej Zelandii. Ostatecznie Black Ferns wygra\u0142y 41:32, a najlepsz\u0105 zawodniczk\u0105 wybrano zdobywczyni\u0119 hat-tricka dla zwyci\u0119\u017cczy\u0144, Tok\u0119 Natu\u0119. Warto zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119, \u017ce pierwszy raz w historii fina\u0142 s\u0119dziowa\u0142a by\u0142a uczestniczka Puchar\u00f3w \u015awiata \u2013 70-krotna reprezentantka Irlandii Joy Neville (zagra\u0142a na tych imprezach dwukrotnie, z trzeciej wyeliminowa\u0142a j\u0105 kontuzja).<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Kolejny kobiecy Puchar \u015awiata zaplanowano tylko trzy lata po poprzednim, a nie cztery. Powodem by\u0142a ch\u0119\u0107 unikni\u0119cia kolizji z Pucharem \u015awiata w Rugby 7, kt\u00f3ry by\u0142 pocz\u0105tkowo najwa\u017cniejsz\u0105 imprez\u0105 si\u00f3demkowego cyklu kobiecego, a spora grupa zawodniczek przep\u0142ywa\u0142a mi\u0119dzy programami pi\u0119tnastkowymi i si\u00f3demkowymi \u2013 w latach Pucharu \u015awiata w Rugby 7 (a od 2016 tak\u017ce igrzysk olimpijskich) uczestnicz\u0105c w si\u00f3demkowych, a w latach Pucharu \u015awiata w Rugby XV \u2013 pi\u0119tnastkowych.<\/p>\n\n\n\n

Gospodarzem \u00f3smej edycji kobiecego Pucharu \u015awiata zosta\u0142a Irlandia. Sukces organizacyjny dw\u00f3ch ostatnich imprez sk\u0142oni\u0142 Irlandczyk\u00f3w do umieszczenia ca\u0142ej fazy grupowej w jednym miejscu (w kompleksie University College Dublin). Faz\u0119 play-off rozegrano ju\u017c nie w Dublinie, ale w Belfa\u015bcie \u2013 mniej istotne zmagania odbywa\u0142y si\u0119 w na Queen’s University Belfast, natomiast najwa\u017cniejsze mecze umieszczono na 18-tysi\u0119cznym Ravenhill Stadium. Format rozgrywek pozosta\u0142 niezmieniony w por\u00f3wnaniu do poprzednich kobiecych imprez, zmieni\u0142y si\u0119 natomiast regu\u0142y kwalifikacji \u2013 automatyczny awans na podstawie wynik\u00f3w z poprzedniego Pucharu przyznano nie tylko medalistom, ale tak\u017ce trzem kolejnym dru\u017cynom. Do tego oczywi\u015bcie miejsce dosta\u0142y Irlandki. Do obsadzenia pozosta\u0142o zatem tylko pi\u0119\u0107 miejsc, z kt\u00f3rych dwa by\u0142y stawk\u0105 rywalizacji w Pucharze Sze\u015bciu Narod\u00f3w (po d\u0142ugiej przerwie awansowa\u0142y m.in. W\u0142oszki), kolejne w rywalizacji dru\u017cyny z ostatniego miejsca w\u015br\u00f3d sze\u015bciu narod\u00f3w ze zwyci\u0119\u017cczyniami rozgrywek europejskich (Hiszpanki pokona\u0142y Szkotki), a dwa ostatnie \u2013 kwalifikacji w strefie Azji i Oceanii (Japonia i Hongkong pokona\u0142y Fid\u017ci \u2013 dla Japonii by\u0142 to powr\u00f3t do rywalizacji, a dla Hongkongu absolutny debiut; w kwalifikacjach nie wzi\u0119\u0142y udzia\u0142u regularne uczestniczki ostatnich imprez, Kazaszki i Samoanki). Nie by\u0142o \u017cadnych kwalifikacji w Ameryce ani Afryce (z tego ostatniego kontynentu nie by\u0142o \u017cadnej reprezentacji, Po\u0142udniowa Afryka zrezygnowa\u0142a z udzia\u0142u w kwalifikacjach z dru\u017cynami z Azji i Oceanii).<\/p>\n\n\n\n

W fazie grupowej niespodzianek nie by\u0142o. Szala\u0142y Nowozelandki wysoko rozbijaj\u0105c wszystkie przeciwniczki (z ponad 40-punktow\u0105 przewag\u0105 bij\u0105c drug\u0105 w grupie Kanad\u0119, a Hongkong pokonuj\u0105c 121:0, z a\u017c o\u015bmioma przy\u0142o\u017ceniami w meczu w wykonaniu Portii Woodman \u2013 poza tym meczem w turnieju zdoby\u0142a ich jeszcze pi\u0119\u0107, bij\u0105c rekord imprezy). Swoj\u0105 grup\u0119 wygra\u0142y te\u017c z kompletem wysokich zwyci\u0119stw Angielki, cho\u0107 mia\u0142y chwil\u0119 s\u0142abo\u015bci w drugiej po\u0142owie ostatniego meczu, gdy pozwoli\u0142y Amerykankom odrobi\u0107 po\u0142ow\u0119 z 40-punktowej ju\u017c straty. W trzeciej grupie czysto konto zachowa\u0142y Francuzki, ale do ko\u0144ca nadziej\u0119 na pozbawienie ich pierwszego miejsca mia\u0142y gospodynie turnieju. W decyduj\u0105cym meczu na koniec fazy grupowej przegra\u0142y jednak 5:21, swoje jedyne przy\u0142o\u017cenie zdobywaj\u0105c dopiero na pocieszenie w ostatniej akcji meczu. Najlepsz\u0105 dru\u017cyn\u0105 z drugich miejsc okaza\u0142y si\u0119 dzi\u0119ki punktom bonusowym zdobytym we wszystkich meczach Stany Zjednoczone, zamykaj\u0105c Irlandkom drog\u0119 do powt\u00f3rzenia sukcesu z poprzedniej imprezy. Spo\u015br\u00f3d innych mecz\u00f3w grupowych zwraca\u0142o uwag\u0119 zwyci\u0119stwo Hiszpanek nad W\u0142oszkami 22:8, jednak trzecie miejsce w grupie nie da\u0142o zawodniczkom z P\u00f3\u0142wyspu Iberyjskiego awansu do gry o miejsca 5\u20138; potem w spotkaniu tych samych dw\u00f3ch ekip w meczu o dziewi\u0105te miejsce W\u0142oszki zrewan\u017cowa\u0142y si\u0119 Hiszpankom wygrywaj\u0105c 20:15.<\/p>\n\n\n\n

W p\u00f3\u0142fina\u0142ach wyniki, do kt\u00f3rych kibice kobiecego rugby byli przyzwyczajeni: Nowa Zelandia wysoko ogra\u0142a Stany Zjednoczone 45:12 (Amerykankom starczy\u0142o pary tylko na pierwsz\u0105 po\u0142ow\u0119), natomiast prowadzone przez Emily Scarratt Angielki poradzi\u0142y sobie z Francuzkami, wygrywaj\u0105c 20:3 (cho\u0107 do przerwy mieli\u015bmy tu wynik remisowy, 3:3). Dwa najciekawsze chyba pojedynki imprezy stanowi\u0142y jej zwie\u0144czenie. Najpierw w meczu o br\u0105z Francuzki pokona\u0142y Amerykanki 31:23 \u2013 ju\u017c przed przerw\u0105 zbudowa\u0142y 16-punktow\u0105 przewag\u0119, a cho\u0107 potem Amerykanki kilkakrotnie j\u0105 zmniejsza\u0142y, nigdy nie zbli\u017cy\u0142y si\u0119 na dystans mniejszy ni\u017c 8 punkt\u00f3w. A prawdziwe emocje by\u0142y w finale, w kt\u00f3rym Angielki mog\u0142y mie\u0107 nadziej\u0119 na pokonanie Nowozelandek, prowadzi\u0142y do przerwy, ale ostatecznie znowu uleg\u0142y 32:41 i to Nowozelandki si\u0119gn\u0119\u0142y po sw\u00f3j pi\u0105ty tytu\u0142 mistrzowski w historii (z czego cztery zdoby\u0142y po triumfach nad Angli\u0105 w fina\u0142ach).<\/p>\n\n\n\n

M: IX (Japonia 2019)<\/h2>\n\n\n\n
\n

26 pa\u017adziernika 2019, Yokohama, International Stadium Yokohama, 68 843 widz\u00f3w, p\u00f3\u0142fina\u0142 Anglia \u2013 Nowa Zelandia<\/p>\n\n\n\n

Reprezentacje Anglii i Nowej Zelandii dotar\u0142y do p\u00f3\u0142fina\u0142u turnieju z kompletem zwyci\u0119stw w rozegranych spotkaniach (w statystykach ka\u017cde mia\u0142o tak\u017ce remis przyznany za nierozegrane z powodu tajfunu spotkanie grupowe). I jedni i drudzy szli jak burza przez wcze\u015bniejsze etapy, a starcie w p\u00f3\u0142finale wydawa\u0142o si\u0119 przedwczesnym fina\u0142em. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 jak zawsze w meczu All Blacks od haki, ale i Anglicy zrewan\u017cowali si\u0119 rywalom przyjmuj\u0105c j\u0105 ustawieni w kszta\u0142t litery V. A chwil\u0119 potem by\u0142o ju\u017c 7:0 dla europejskiej ekipy po przy\u0142o\u017ceniu Manu Tuilagiego zdobytym po zaledwie p\u00f3\u0142torej minuty gry. W przy\u0142o\u017ceniach w tym meczu by\u0142o co prawda 1:1 (po przerwie odpowiedzia\u0142 Ardie Savea), ale Anglicy zdecydowanie dominowali w tym spotkaniu. Dw\u00f3ch ich przy\u0142o\u017ce\u0144 s\u0119dzia nie uzna\u0142 po interwencji TMO, Maro Itoje seriami odbiera\u0142 pi\u0142ki. Zmuszali Nowozelandczyk\u00f3w do b\u0142\u0119d\u00f3w, po kt\u00f3rych otrzymali a\u017c 11 rzut\u00f3w karnych. Cztery z nich George Ford zamieni\u0142 na trzypunktowe zdobycze i dzi\u0119ki temu Anglia wygra\u0142a 19:7 (do przerwy prowadz\u0105c 10:0). To by\u0142a pierwsza pora\u017cka Nowozelandczyk\u00f3w na Pucharze \u015awiata od 12 lat i koniec snu o trzecim mistrzostwie \u015bwiata z rz\u0119du.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

W 2019 najwi\u0119ksza impreza rugbowego \u015bwiata wreszcie wychyli\u0142a nos ze stadion\u00f3w w krajach elity i trafi\u0142a do Japonii \u2013 kraju, kt\u00f3ry w rugby nie \u015bwi\u0119ci\u0142 dot\u0105d wielkich sukces\u00f3w, ale sport ten by\u0142 tam od dawna bardzo popularny. Wygrana sprzed czterech lat nad Po\u0142udniow\u0105 Afryk\u0105 zrobi\u0142a mu dodatkow\u0105 reklam\u0119 i niew\u0105tpliwie ten rugbowy mundial by\u0142 ogromnym organizacyjnym sukcesem.<\/p>\n\n\n\n

Zasady turnieju i kwalifikacji nie zmieni\u0142y si\u0119. W gronie 20 dru\u017cyn, kt\u00f3re w Japonii zobaczyli\u015bmy na boiskach, zn\u00f3w by\u0142a tylko jedna zmiana w stosunku do imprezy cztery lata wcze\u015bniejszej. Zabrak\u0142o obecnej na wszystkich dotychczasowych turniejach Rumunii, jej miejsce zaj\u0119\u0142a za\u015b Rosja, kt\u00f3ra dosta\u0142a drug\u0105 szans\u0119 w historii (niezwykle cenn\u0105 szczeg\u00f3lnie w kontek\u015bcie stara\u0144 tego kraju o przyznanie organizacji jednego z kolejnych Puchar\u00f3w \u015awiata). Ta zmiana by\u0142a jednak efektem niezbyt mi\u0142ych wydarze\u0144 w kwalifikacjach europejskich \u2013 najpierw mieli\u015bmy skandal z meczem Belgii z Hiszpani\u0105 (kt\u00f3rego wynik rumu\u0144scy s\u0119dziowie mieli wypaczy\u0107 tak, aby wyszed\u0142 ich ojczy\u017anie na korzy\u015b\u0107), a chwil\u0119 potem jeszcze wi\u0119ksz\u0105 afer\u0119, w efekcie kt\u00f3rej a\u017c czterem dru\u017cynom uczestnicz\u0105cym w Rugby Europe Championship odj\u0119to punkty \u2013 pewnym awansu Rumunom, maj\u0105cym gra\u0107 w bara\u017cu Hiszpanom, a tak\u017ce Belgom. W efekcie Rosja, kt\u00f3ra pierwotnie by\u0142a dopiero czwarta, uko\u0144czy\u0142a europejskie kwalifikacje jako druga i zdoby\u0142a awans, a w mi\u0119dzykontynentalnym bara\u017cu (bez sukcesu) walczyli Niemcy.<\/p>\n\n\n\n

Faza grupowa mia\u0142a dw\u00f3ch g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w. Jednym z nich by\u0142a reprezentacja gospodarzy, kt\u00f3ra posz\u0142a o krok dalej ni\u017c cztery lata wcze\u015bniej i pokona\u0142a wszystkich swoich grupowych rywali, w tym aspiruj\u0105c\u0105 do mistrzostwa \u015bwiata, ale przez du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tego spotkania bezradn\u0105 Irlandi\u0119 (19:12), a na koniec fazy grupowej Szkocj\u0119 (28:21), rewan\u017cuj\u0105c si\u0119 za pora\u017ck\u0119 sprzed czterech lat i eliminuj\u0105c j\u0105 z turnieju. Drugim bohaterem, dla odmiany negatywnym, by\u0142a natura \u2013 Japoni\u0119 nawiedzi\u0142 pod koniec fazy grupowej tajfun Hagibis i w efekcie ze wzgl\u0119d\u00f3w bezpiecze\u0144stwa odwo\u0142ano kilka mecz\u00f3w (na szcz\u0119\u015bcie takich, kt\u00f3re ju\u017c raczej nie wp\u0142yn\u0119\u0142yby na losy awans\u00f3w do \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w \u2013 by\u0142 jednak w tym gronie hitowy pojedynek Anglii z Francj\u0105).<\/p>\n\n\n\n

Najwi\u0119cej uwagi w fazie grupowej przyci\u0105ga\u0142 jeden z pierwszych mecz\u00f3w turnieju \u2013 w grupie B w starciu pot\u0119g Nowa Zelandia pokona\u0142a Po\u0142udniow\u0105 Afryk\u0119 23:13, ale obie ekipy nie mia\u0142y potem problemu z pozosta\u0142ymi rywalami. Tak\u017ce w grupie C od pocz\u0105tku by\u0142o ciekawie \u2013 Francja pokona\u0142a Argentyn\u0119 zaledwie 23:21 (zadecydowa\u0142 drop goal Camille\u2019a Lopeza), a potem z trudem (i w identycznym stosunku punktowym) poradzi\u0142a sobie z Tonga. Argenty\u0144czycy przegrali wysoko z Angli\u0105 i to dwie europejskie dru\u017cyny, niezale\u017cnie od wyniku nierozegranego spotkania mi\u0119dzy nimi zapewni\u0142y sobie awans. W grupie D ju\u017c w pierwszym meczu zamieszanie chcia\u0142o narobi\u0107 Fid\u017ci, kt\u00f3re postraszy\u0142o Australi\u0119, ale przegra\u0142o, chyba po cz\u0119\u015bci z powodu b\u0142\u0119dnej decyzji s\u0119dziego o niewyrzuceniu z boiska jednego z rywali. Sensacj\u0119 sprawi\u0142 Urugwaj wygrywaj\u0105c z Fid\u017ci 30:27, a grup\u0119 wygra\u0142a Walia po zwyci\u0119stwie 29:25 w meczu z Australi\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Faz\u0119 play-off na szcz\u0119\u015bcie uda\u0142o si\u0119 ju\u017c rozegra\u0107 w ca\u0142o\u015bci. W \u0107wier\u0107finale prawdziwe emocje by\u0142y tylko w meczu Walii z Francj\u0105. Francuzi pocz\u0105tkowo dominowali i wypracowali 12-punktow\u0105 przewag\u0119, ale z czasem Walijczycy zacz\u0119li ich goni\u0107. Czerwona kartka po chwili niezrozumia\u0142ego szale\u0144stwa S\u00e9bastiena Vahaamahiny u\u0142atwi\u0142a im spraw\u0119 \u2013 wygrali 20:19. Pozosta\u0142e trzy fina\u0142y by\u0142y znacznie bardziej jednostronne: Anglicy zrewan\u017cowali si\u0119 Australijczykom za wyeliminowanie z poprzedniego turnieju (40:16), Nowa Zelandia rozgromi\u0142a Irlandi\u0119 (46:14 \u2013 kl\u0105twa Irlandczyk\u00f3w nie pozwalaj\u0105ca im przej\u015b\u0107 przez faz\u0119 1\/4 fina\u0142u trwa\u0142a), a Po\u0142udniowa Afryka ogra\u0142a Japoni\u0119 (26:3, rewan\u017c za pora\u017ck\u0119 w meczu z Brighton z 2015).<\/p>\n\n\n\n

W p\u00f3\u0142finale Anglicy kontynuowali \u015bwietn\u0105 pass\u0119 i w znakomitym stylu odprawili Now\u0105 Zelandi\u0119. Drugi mecz znacznie odbiega\u0142 poziomem, ale Po\u0142udniowej Afryce brak widowiskowego stylu nie przeszkodzi\u0142 w \u015bwi\u0119towaniu wygranej 19:16 nad Wali\u0105. W finale faworytem wydawa\u0142a si\u0119 Anglia \u2013 jednak nie zdo\u0142a\u0142a powt\u00f3rzy\u0107 znakomitego wyst\u0119pu sprzed tygodnia i w starciu z Po\u0142udniow\u0105 Afryk\u0105 nie mia\u0142a wiele do powiedzenia. Nie zdoby\u0142a ani jednego przy\u0142o\u017cenia, da\u0142a si\u0119 zdominowa\u0107 w m\u0142ynie, straci\u0142a dwa przy\u0142o\u017cenia i sporo punkt\u00f3w po karnych Pollarda. W efekcie to Springboks si\u0119gn\u0119li po trzeci tytu\u0142 mistrz\u00f3w \u015bwiata w historii, odnosz\u0105c imponuj\u0105ce zwyci\u0119stwo 32:12. Na najni\u017cszy stopie\u0144 podium weszli Nowozelandczycy, kt\u00f3rzy pokonali Wali\u0119 40:17.<\/p>\n\n\n\n

K: IX (Nowa Zelandia 2022)<\/h2>\n\n\n\n
\n

12 listopada 2022, Auckland, Eden Park, 42 579 widz\u00f3w, fina\u0142 Nowa Zelandia \u2013 Anglia<\/p>\n\n\n\n

W pi\u0105tym w historii finale kobiecego Pucharu \u015awiata w tym samym sk\u0142adzie wielkimi faworytkami by\u0142y Angielki \u2013 maj\u0105ce za sob\u0105 seri\u0119 30 zwyci\u0119stw, w tym dw\u00f3ch bardzo wysokich nad Nowozelandkami. Jednak to Black Ferns mia\u0142y w tym meczu wsparcie z trybun i to one znowu zwyci\u0119\u017cy\u0142y. Ogromn\u0105 rol\u0119 odegra\u0142a tu czerwona kartka Lydii Thompson, w wyniku kt\u00f3rej Angielki musia\u0142y gra\u0107 ponad godzin\u0119 w os\u0142abieniu. I wypracowane w komplecie prowadzenie 14:0 z czasem utraci\u0142y. Co prawda w szalonej pierwszej po\u0142owie na ka\u017cde przy\u0142o\u017cenie gospody\u0144 odpowiada\u0142y w\u0142asnym i z powrotem odskakiwa\u0142y, ale w drugiej po\u0142owie si\u0142 zacz\u0119\u0142o brakowa\u0107. Na jej pocz\u0105tku Nowozelandki wreszcie wysz\u0142y na prowadzenie, i cho\u0107 Angielki po trzecim przy\u0142o\u017ceniu Amy Cokayne (wszystkie trzy po pot\u0119\u017cnych maulach autowych) je odzyska\u0142y, ostatnie s\u0142owo nale\u017ca\u0142o do gospody\u0144 turnieju, kt\u00f3re ostatecznie wygra\u0142y 34:31. W ostatniej akcji Angielki mia\u0142y pi\u0142k\u0119 w aucie na 5 m rywalek, ale zamiast wyprowadzi\u0107 kolejnego zab\u00f3jczego maula, tym razem pi\u0142k\u0119 straci\u0142y.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

Na dziewi\u0105ty Puchar \u015awiata Kobiet przysz\u0142o czeka\u0107 od \u00f3smego a\u017c pi\u0119\u0107 lat. Zreszt\u0105, na Puchar \u015awiata (po prostu), poniewa\u017c World Rugby zdecydowa\u0142o o porzuceniu z nazwy s\u0142owa „Kobiet” (zamiast Women’s Rugby World Cup<\/em> mieli\u015bmy po prostu Rugby World Cup<\/em>, identycznie jak w przypadku m\u0119skiej imprezy). Zw\u0142oka w organizacji by\u0142a spowodowana obowi\u0105zuj\u0105cymi w pierwotnym terminie, w 2021, ograniczeniami wynikaj\u0105cymi z pandemii w Nowej Zelandii, kt\u00f3rej organizacj\u0119 tej imprezy powierzono (dopiero drugi raz w historii wyprowadzaj\u0105c j\u0105 poza Europ\u0119, a pierwszy raz na po\u0142udniow\u0105 p\u00f3\u0142kul\u0119). D\u0142uga kwarantanna, obowi\u0105zkowa przy przylocie na wyspy, czyni\u0142a wyjazdy na imprez\u0119 w praktyce niewykonalnymi (zw\u0142aszcza dla reprezentacji amatorskich). W efekcie, cho\u0107 w nazwie imprezy oficjalnie pozosta\u0142 rok 2021, odby\u0142a si\u0119 z rocznym po\u015blizgiem, pod koniec 2022, gdy covidowe obostrzenia zosta\u0142y ju\u017c zniesione.<\/p>\n\n\n\n

W kwalifikacjach stawk\u0105 znowu by\u0142o pi\u0119\u0107 miejsc (automatyczny awans wywalczy\u0142o siedem najlepszych dru\u017cyn poprzedniej imprezy) i w zestawieniu uczestnicz\u0105cych dru\u017cyn zasz\u0142y trzy zmiany. Zabrak\u0142o Hiszpanek, Irlandek i zawodniczek z Hongkongu, natomiast ich miejsce zaj\u0119\u0142y Szkotki, Fid\u017cyjki i dru\u017cyna Po\u0142udniowej Afryki. Zmiany w sk\u0142adzie europejskich dru\u017cyn nast\u0105pi\u0142y po wyj\u0105tkowo dramatycznym turnieju kwalifikacyjnym rozegranym w Parmie we wrze\u015bniu 2021, gdy do ostatniej kolejki ka\u017cda z czterech dru\u017cyn mia\u0142a szans\u0119 awansu. Z kolei ekipa Hongkongu musia\u0142a podda\u0107 si\u0119 bez walki, w wyniku obostrze\u0144 pandemicznych. Zmianie uleg\u0142 format samego turnieju \u2013 w fazie grupowej, podobnie jak poprzednio, podzielono stawk\u0119 na trzy czterozespo\u0142owe grupy, ale tym razem szans\u0119 na medale zachowywa\u0142y ekipy z pierwszych, drugich, a nawet trzecich miejsc (tu \u2013 dwie najlepsze). Play-off zaczyna\u0142 si\u0119 bowiem od \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w, nie rozgrywano natomiast ju\u017c spotka\u0144 mi\u0119dzy dru\u017cynami, kt\u00f3re odpad\u0142y z walki o mistrzostwo (poza meczem o br\u0105z). Wszystkie mecze rozgrywano na dw\u00f3ch stadionach w Auckland (w tym Eden Park, przeznaczonym na spotkania o najwi\u0119kszej stawce) oraz jednym w pobliskim Whang\u0101rei.<\/p>\n\n\n\n

Z fazy grupowej jako niepokonane wysz\u0142y ekipy Anglii, Nowej Zelandii i Kanady. Wygrywa\u0142y zdecydowanie wszystkie swoje spotkania, zwykle du\u017c\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105 punkt\u00f3w, cho\u0107 wyj\u0105tkiem by\u0142o tu starcie Anglii z Francj\u0105, kt\u00f3re sko\u0144czy\u0142o si\u0119 wynikiem tylko 13:7. Zwraca\u0142o uwag\u0119 pierwsze w historii imprezy zwyci\u0119stwo Fid\u017cyjek (nad Po\u0142udniow\u0105 Afryk\u0105), a najwi\u0119ksz\u0105 niespodziank\u0105 fazy grupowej by\u0142a wygrana W\u0142oszek nad Amerykankami. Obie te ekipy awansowa\u0142y do \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w, ale w tych wyra\u017anie dominowa\u0142y faworytki spotka\u0144 \u2013 trzy dru\u017cyny z kompletem zwyci\u0119stw z fazy grupowej oraz Francuzki. Wi\u0119cej ni\u017c o wynikach mecz\u00f3w 1\/4 fina\u0142u m\u00f3wi\u0142o si\u0119 o niefortunnym na\u0142o\u017ceniu si\u0119 termin\u00f3w spotkania Black Ferns z Walijkami oraz towarzyskiego meczu All Blacks z Japoni\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Ogromne emocje mieli\u015bmy za to w p\u00f3\u0142fina\u0142ach imprezy. Nieoczekiwanie Kanadyjki postawi\u0142y si\u0119 Angielkom i zawodniczki z Europy, cho\u0107 szybko wysz\u0142y na prowadzenie i nie wypu\u015bci\u0142y go z r\u0105k a\u017c do ko\u0144ca, do ko\u0144ca musia\u0142y dr\u017ce\u0107 o rezultat \u2013 wygra\u0142y 26:19. Drugi p\u00f3\u0142fina\u0142, mi\u0119dzy reprezentacj\u0105 Nowej Zelandii i Francj\u0105 trzyma\u0142 w jeszcze wi\u0119kszym napi\u0119ciu. Nieoczekiwanie to Francuzki zacz\u0119\u0142y lepiej spotkanie i cho\u0107 potem przewag\u0119 zdoby\u0142y Nowozelandki, zaci\u0119ta walka trwa\u0142a do ko\u0144ca. Tu\u017c przed up\u0142ywem regulaminowego czasu gry zawodniczki z Europy mia\u0142y szans\u0119 przechyli\u0107 szal\u0119 zwyci\u0119stwa na swoj\u0105 stron\u0119, ale fatalnie spud\u0142owa\u0142a z karnego Caroline Drouin i Nowozelandki jednak zwyci\u0119\u017cy\u0142y, ale minimalnie \u2013 25:24. W efekcie mieli\u015bmy w finale powt\u00f3rk\u0119 z wielu poprzednich \u2013 starcie Angielek i Nowozelandek. Faworyzowane Angielki \u015bwietnie wystartowa\u0142y w tym meczu, ale gdy po 20 minutach zosta\u0142y na boisku w czternastk\u0119, zacz\u0119\u0142y traci\u0107 przewag\u0119 i ostatecznie przegra\u0142y 31:34. Nowozelandki zdoby\u0142y mistrzostwo \u015bwiata po raz sz\u00f3sty, a Angielki nie zdo\u0142a\u0142y prze\u0142ama\u0107 kl\u0105twy fina\u0142\u00f3w z Now\u0105 Zelandi\u0105. Br\u0105z si\u00f3dmy raz w historii zgarn\u0119\u0142a Francja, kt\u00f3ra w meczu o trzecie miejsce pokona\u0142a Kanad\u0119 36:0.<\/p>\n\n\n\n

M: X (Francja 2023)<\/h2>\n\n\n\n
\n

15 pa\u017adziernika 2023, Saint Denis, Stade de France, 79 486 widz\u00f3w, \u0107wier\u0107fina\u0142 Po\u0142udniowa Afryka \u2013 Francja<\/p>\n\n\n\n

Starcie obro\u0144cy tytu\u0142u mistrzowskiego z gospodarzami imprezy to by\u0142 jeden z najwi\u0119kszych szlagier\u00f3w ca\u0142ej imprezy (cho\u0107 w szranki z nim stan\u0105\u0142 inny z \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w, Nowej Zelandii z Irlandi\u0105). Emocje by\u0142y ju\u017c przed meczem \u2013 publiczno\u015b\u0107 rozgrzewa\u0142y prowokacyjne komentarze Rassiego Erasmusa i wy\u015bcig z czasem lecz\u0105cego kontuzj\u0119 twarzy z fazy grupowej Antoine’a Duponta. Ostatecznie Dupont zagra\u0142, ale jego dru\u017cyna przegra\u0142a. W pierwszej po\u0142owie, kt\u00f3ra stanowi\u0142a pi\u0119kne widowisko z sze\u015bcioma przy\u0142o\u017ceniami, przewag\u0119 mieli Francuzi, ale Springboks ofiarnie bronili, a nawet odgryzali si\u0119. Swoje pi\u0119\u0107 minut mia\u0142 Cheslin Kolbe, kt\u00f3ry popisa\u0142 si\u0119 fantastycznymi sprintami najpierw przy skutecznym bloku na podwy\u017cszeniu Thomasa Ramosa, a potem przy pogoni za kopem kolegi z dru\u017cyny, kt\u00f3r\u0105 zako\u0144czy\u0142 przy\u0142o\u017ceniem. To zablokowane podwy\u017cszenie okaza\u0142o si\u0119 potem kluczowe dla los\u00f3w spotkania. W drugiej po\u0142owie Po\u0142udniowa Afryka wprowadzi\u0142a na boisko dw\u00f3ch \u015bwietnych \u0142\u0105cznik\u00f3w i odrobi\u0142a czteropunktow\u0105 strat\u0119 z pierwszej po\u0142owy. Na kilka minut przed ko\u0144cem wysz\u0142a na prowadzenie 29:28, a w ko\u0144c\u00f3wce mia\u0142a jeszcze szans\u0119 na podwy\u017cszenie tego wyniku. Jak si\u0119 potem okaza\u0142o, to by\u0142 pocz\u0105tek serii Springbok\u00f3w, kt\u00f3rzy wszystkie spotkania w fazie play-off (w\u0142\u0105cznie z fina\u0142em) wygrali stosunkiem zaledwie jednego punktu.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

W 2023 impreza wr\u00f3ci\u0142a do Francji. Po nieco kad\u0142ubowych z powodu pandemii kwalifikacjach zmiany w sk\u0142adzie finalist\u00f3w by\u0142 wi\u0119ksze ni\u017c ostatnio \u2013 wymieni\u0142y si\u0119 a\u017c trzy ekipy. Pierwszy raz w historii nie by\u0142o \u017cadnej dru\u017cyny z Ameryki P\u00f3\u0142nocnej (odpad\u0142y Stany Zjednoczone i Kanada), a Rosja zosta\u0142a wykluczona z rywalizacji z powodu rozp\u0119tania wojny z Ukrain\u0105 (cho\u0107 i tak wielkich szans na awans nie mia\u0142a). Pora\u017cki Amerykan\u00f3w by\u0142y zaskakuj\u0105ce \u2013 kolejne szanse na awans odbierali im Urugwajczycy, Chilijczycy (absolutnie sensacyjnie) i wreszcie Portugalczycy. Ekipa Chile by\u0142a debiutantem na Pucharze \u015awiata, a opr\u00f3cz niej do grona finalist\u00f3w wr\u00f3ci\u0142y Rumunia i Portugalia. Nie oby\u0142o si\u0119 bez skandalu w kwalifikacjach, tym razem w postaci odebrania Hiszpanom na poz\u00f3r pewnego ju\u017c awansu za udzia\u0142 nieuprawnionego zawodnika w dw\u00f3ch meczach kwalifikacyjnych.<\/p>\n\n\n\n

Bardzo wiele kontrowersji wzbudzi\u0142o rozstawienie dru\u017cyn przed losowaniem grup na podstawie lokat w rankingu World Rugby z 1 stycznia 2020 \u2013 a wi\u0119c wed\u0142ug stanu na niemal cztery lata przed startem imprezy. Efektem by\u0142o skumulowanie czterech najwi\u0119kszych faworyt\u00f3w do tytu\u0142u mistrzowskiego, dominuj\u0105cych w \u015bwiatowym rugby od wielu miesi\u0119cy (Irlandii, Francji, Nowej Zelandii i Po\u0142udniowej Afryki) w dw\u00f3ch grupach, kt\u00f3rych przedstawiciele mieli zmierzy\u0107 si\u0119 ze sob\u0105 ju\u017c w \u0107wier\u0107finale. W efekcie dwie spo\u015br\u00f3d czterech dru\u017cyn najlepszych na \u015bwiecie odpad\u0142y ju\u017c w pierwszej rundzie fazy pucharowej.<\/p>\n\n\n\n

W fazie grupowej najwi\u0119ksz\u0105 niespodziank\u0105 by\u0142a postawa Australii. Ekipa ta mia\u0142a ju\u017c k\u0142opoty przed imprez\u0105, a w jej trakcie zaprezentowa\u0142a si\u0119 fatalnie i w efekcie pierwszy raz w historii nie awansowa\u0142a do \u0107wier\u0107fina\u0142u imprezy. Przegra\u0142a nie tylko z r\u00f3wnie\u017c prze\u017cywaj\u0105c\u0105 kryzys Wali\u0105, ale tak\u017ce sensacyjnie z Fid\u017ci, kt\u00f3re zaimponowa\u0142o kibicom (a zwyci\u0119stwo z Wali\u0105 we wcze\u015bniejszym meczu odebra\u0142 mu chyba tylko s\u0119dzia). Awansowa\u0142o do \u0107wier\u0107fina\u0142u trzeci raz w historii, mimo sensacyjnej pora\u017cki w ostatnim meczu grupowym z Portugali\u0105. Z kraj\u00f3w drugiego szeregu nie\u017ale zaprezentowa\u0142 si\u0119 te\u017c Urugwaj, kt\u00f3ry postraszy\u0142 m.in. Francj\u0119. W najbardziej wyczekiwanych pojedynkach grupowych Francja pokona\u0142a Now\u0105 Zelandi\u0119, a Irlandia Po\u0142udniow\u0105 Afryk\u0119 \u2013 w efekcie we wszystkich czterech grupach zwyci\u0119\u017cy\u0142y dru\u017cyny z Europy.<\/p>\n\n\n\n

I tylko jedna z nich zdo\u0142a\u0142a przebrn\u0105\u0107 przez \u0107wier\u0107fina\u0142y \u2013 Anglia, kt\u00f3ra wysz\u0142a z grupy dzi\u0119ki znakomitym drop goalom George’a Forda w meczu z Argentyn\u0105 i s\u0142abo\u015bci pozosta\u0142ych przeciwnik\u00f3w, na kolejnym etapie poradzi\u0142a sobie z rewelacj\u0105 turnieju, czyli Fid\u017ci. Natomiast w obu szlagierach, wyczekiwanych ju\u017c przed startem imprezy, g\u00f3r\u0105 by\u0142y dru\u017cyny z po\u0142udnia, cho\u0107 obie wygra\u0142y o w\u0142os: Nowozelandczycy wygrali z Irlandi\u0105 28:24, cho\u0107 Irlandczycy par\u0119 minut przed ko\u0144cem mieli stuprocentow\u0105 szans\u0119 na przy\u0142o\u017cenie, a Springboks pokonali gospodarzy imprezy, Francuz\u00f3w, 29:28. Dla obu europejskich dru\u017cyn to by\u0142y bardzo bolesne pora\u017cki, bowiem obie liczy\u0142y na pierwsze w historii mistrzostwo \u015bwiata (Irlandczyk\u00f3w zn\u00f3w dopad\u0142a kl\u0105twa nie pozwalaj\u0105ca im przebi\u0107 si\u0119 do p\u00f3\u0142fina\u0142u). Grono p\u00f3\u0142finalist\u00f3w uzupe\u0142ni\u0142a Argentyna, kt\u00f3ra poradzi\u0142a sobie z Wali\u0105.<\/p>\n\n\n\n

P\u00f3\u0142fina\u0142y nie budzi\u0142y takich emocji jak wcze\u015bniejsza faza, a i sko\u0144czy\u0142y si\u0119 zgodnie z przewidywaniami. All Blacks rozgromili Argentyn\u0119 (trzy przy\u0142o\u017cenia Willa Jordana pozwoli\u0142y mu wyr\u00f3wna\u0107 rekord Jonah Lomu w liczbie przy\u0142o\u017ce\u0144 na jednej imprezie), natomiast Springboks zaledwie jednym punktem wygrali z Anglikami. W efekcie w finale mieli\u015bmy starcie dw\u00f3ch pot\u0119g z po\u0142udniowej p\u00f3\u0142kuli, trzykrotnych mistrz\u00f3w \u015bwiata, absolutny klasyk (a\u017c dziw bra\u0142, \u017ce dopiero drugi raz spotka\u0142y si\u0119 w finale mistrzostw). Wygra\u0142a go Po\u0142udniowa Afryka, zaledwie 12:11. To by\u0142 niezbyt efektowny, ale niezwykle zaci\u0119ty mecz, w kt\u00f3rym spore znaczenie mog\u0142a mie\u0107 pierwsza czerwona kartka w historii fina\u0142\u00f3w Pucharu \u015awiata (o kt\u00f3rej decyzj\u0119 podj\u0119\u0142o TMO, a nie s\u0119dzia na boisku) \u2013 zobaczy\u0142 j\u0105 kapitan All Blacks, Sam Cane. Br\u0105z zdobyli Anglicy.<\/p>\n\n\n\n

K: X (Anglia 2025)<\/h2>\n\n\n\n

Dwudziesta, zapowiedziana w tytule tekstu impreza, w\u0142a\u015bnie si\u0119 zaczyna \u2013 dziesi\u0105ty w historii kobiecy Puchar \u015awiata jest rozgrywany po raz drugi w Anglii. Kobiece rugby podbija \u015bwiat, a w Anglii, gdzie mamy najsilniejsz\u0105 zawodow\u0105 lig\u0119 na \u015bwiecie, robi si\u0119 niezwykle popularne. Nikogo nie dziwi fakt wyprzedania kompletu 82 tys. miejsc na rozgrywany na Twickenham fina\u0142 (przed pi\u0119tnastu laty rekord w liczbie widz\u00f3w na meczu kobiecego rugby bito na Twickenham Stoop liczb\u0105 sze\u015bciokrotnie mniejsz\u0105).<\/p>\n\n\n\n

W por\u00f3wnaniu do poprzednich imprez mamy poszerzenie sk\u0142adu o cztery dru\u017cyny, z dwunastu do szesnastu (czyli w zasadzie powr\u00f3t do tego, co by\u0142o w latach 1998-2002). Jako istotny etap kwalifikacji do imprezy pos\u0142u\u017cy\u0142a tym razem nowo wprowadzona, coroczna og\u00f3lno\u015bwiatowa rywalizacja w rugby kobiet \u2013 WXV. W\u0142a\u015bnie rozgrywki trzeciego poziomu tego turnieju decydowa\u0142y o dw\u00f3ch ostatnich miejscach w Anglii (i tam swoje ostatnie szansy straci\u0142y Holenderki i zawodniczki z Hongkongu). W gronie uczestnik\u00f3w pojawi\u0142 si\u0119 nieoczekiwany debiutant \u2013 reprezentacja Brazylii, kt\u00f3ra wygra\u0142a kwalifikacje po\u0142udniowoameryka\u0144skie zwyci\u0119\u017caj\u0105c w jedynym meczu Kolumbi\u0119. Dodajmy, \u017ce mecz kwalifikacyjny by\u0142 zaledwie dziewi\u0105tym meczem mi\u0119dzynarodowym w historii tej reprezentacji i drugim wygranym. Oj, dziwnie si\u0119 to u\u0142o\u017cy\u0142o. W sumie w turnieju znalaz\u0142a si\u0119 ca\u0142a dwunastka uczestnicz\u0105ca w rywalizacji przed trzema laty, wspomniane Brazylijki oraz trzy ekipy wracaj\u0105ce do rywalizacji na najwy\u017cszym poziomie po przerwach: Hiszpanki, Irlandki i Samoanki.<\/p>\n\n\n\n

Poniewa\u017c dru\u017cyn jest wi\u0119cej ni\u017c poprzednio, zmienia si\u0119 tak\u017ce i format. Cztery grupy po cztery zespo\u0142y w pierwszej fazie, a potem faza pucharowa, do kt\u00f3rej awansuj\u0105 dwie najlepsze ekipy ka\u017cdej grupy, zacznie si\u0119 wi\u0119c od \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Faworyt\u00f3w do tytu\u0142u jak zwykle mo\u017cna upatrywa\u0107 w dw\u00f3ch dru\u017cynach: Anglii i Nowej Zelandii. Wydaje si\u0119, \u017ce lekk\u0105 przewag\u0119 we wskazaniach kandydat\u00f3w do mistrzostwa maj\u0105 Angielki, ale podobnie by\u0142o trzy lata temu, gdy jednak uleg\u0142y w finale Nowej Zelandii \u2013 zdecydowa\u0142a dyspozycja (i czerwona kartka) w meczu fina\u0142owym, w kt\u00f3rym przecie\u017c zdarzy\u0107 si\u0119 mo\u017ce wszystko. C\u00f3\u017c, tym razem zawodniczki z Albionu b\u0119d\u0105 mia\u0142y dodatkowo atut swojego boiska. Nie mo\u017cna jednak skre\u015bla\u0107 innych dru\u017cyn \u2013 czas ca\u0142kowitej dominacji wspomnianych dw\u00f3ch ekip na \u015bwiatowej arenie wydaje si\u0119 powoli ko\u0144czy\u0107. Poprzednio bliska popsucia szyk\u00f3w rywalkom by\u0142a Francja \u2013 wci\u0105\u017c jest znakomita (w ostatnim Pucharze Sze\u015bciu Narod\u00f3w uleg\u0142a Anglii zaledwie jednym punktem) i na pewno marzy o z\u0142amaniu kl\u0105twy trzeciego miejsca. W ubieg\u0142orocznym WXV Nowozelandki wypad\u0142y poni\u017cej oczekiwa\u0144, natomiast b\u0142ysn\u0119\u0142y Irlandki i Kanadyjki \u2013 obie dru\u017cyny prowadz\u0105 niekwestionowane gwiazdy kobiecego rugby, odpowiednio Amee-Leigh Costigan (do niedawna \u2013 Murphy Crowe) i Sophie de Goede. I tegoroczne wyniki pokazuj\u0105, \u017ce Kanadyjki b\u0119d\u0105 mocne. Warto pami\u0119ta\u0107 o Amerykankach, kt\u00f3re przyjad\u0105 na turniej z gwiazd\u0105 rugby 7, Ilon\u0105 Maher, a tak\u017ce Australijkach (u kt\u00f3rych jednak ostatecznie braknie kontuzjowanej Charlotte Casslick). Z tymi dwoma ostatnimi ekipami przyjdzie ju\u017c w fazie grupowej rywalizowa\u0107 Angielkom, wi\u0119c ciekawie b\u0119dzie ju\u017c od pocz\u0105tku turnieju, a jeden z faworyt\u00f3w odpadnie ju\u017c przed \u0107wier\u0107fina\u0142ami.<\/p>\n\n\n\n

XI i XII (Australia 2027 i 2029, Stany Zjednoczone 2031 i 2033)<\/h2>\n\n\n\n

O przysz\u0142ych Pucharach \u015awiata trudno jeszcze pisa\u0107 \u2013 czasu wszak sporo. Znamy ich gospodarzy \u2013 dwie kolejne imprezy (pan\u00f3w i pa\u0144) go\u015bci\u0107 b\u0119dzie Australia (spora szansa dla rugby w tym kraju, prze\u017cywaj\u0105cego kryzys), a dwie nast\u0119pne \u2013 Stany Zjednoczone (w\u015br\u00f3d pan\u00f3w impreza drugi raz trafi do kraju spoza elity, ale z ogromnym potencja\u0142em \u2013 problemem jest jednak zwyczajowy termin m\u0119skiego RWC nak\u0142adaj\u0105cy si\u0119 na rozgrywki NFL).<\/p>\n\n\n\n

Wiadomo te\u017c, \u017ce przy tych okazjach w\u015br\u00f3d pan\u00f3w w stawce b\u0119dzie o cztery dru\u017cyny wi\u0119cej ni\u017c dotychczas i zmieni si\u0119 format rozgrywek (w pierwszej fazie ma by\u0107 sze\u015b\u0107 grup po cztery zespo\u0142y, a play-off zacznie si\u0119 od 1\/8 fina\u0142u). Ale trudno sobie wyobrazi\u0107, aby faworyci do z\u0142otych medali pochodzili spoza grona 6\u20138 dru\u017cyn, kt\u00f3re zwykle tocz\u0105 boje o trofea. Oby wi\u0119c przynajmniej kto\u015b przerwa\u0142 dominacj\u0119 dw\u00f3ch dru\u017cyn, Po\u0142udniowej Afryki i Nowej Zelandii, od 2007 wymieniaj\u0105cych si\u0119 mistrzostwami.<\/p>\n\n\n\n

W rywalizacji kobiet powi\u0119kszenie stawki nast\u0119puje ju\u017c teraz, w Anglii, wi\u0119c kolejnego pewnie szybko nie powinni\u015bmy si\u0119 spodziewa\u0107. Tu sytuacja ostatnio wydaje si\u0119 zmienia\u0107 i mo\u017cna liczy\u0107 na to, \u017ce dominacja Angielek i Nowozelandek b\u0119dzie powoli podkopywana przez Francuzki (marz\u0105ce o prze\u0142amaniu kl\u0105twy trzeciego miejsca) i Kanadyjki, a mo\u017ce Amerykanki lub Australijki? W obu tych ostatnich krajach mamy ju\u017c zawodowe lub p\u00f3\u0142zawodowe kobiece ligi.<\/p>\n\n\n\n

Rozgrzewa nam si\u0119 stawka rywalizuj\u0105ca te\u017c o kolejne imprezy. O powrocie m\u0119skiego Pucharu \u015awiata do ojczyzny rugby my\u015bl\u0105 Anglicy, chcieliby go te\u017c szejkowie znad Zatoki Perskiej, a zainteresowanie do World Rugby zg\u0142osili tak\u017ce Japo\u0144czycy, W\u0142osi i Hiszpanie. Fajnie by\u0142oby, gdyby Puchar \u015awiata trafi\u0142 w nowe miejsce i wygra\u0142a kt\u00f3ra\u015b z tych dw\u00f3ch ostatnich opcji.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kr\u00f3tk\u0105 histori\u0119 m\u0119skich Puchar\u00f3w \u015awiata w Rugby napisa\u0142em na potrzeby Skarbu Fana Rugby \u2013 RWC 2023 przygotowywanego pod redakcj\u0105 Tomka P\u0142osy przed turniejem we Francji przed dwoma laty. Tekst ten nosi\u0142 tytu\u0142 Dziewi\u0119\u0107 wielkich mecz\u00f3w, dziewi\u0119\u0107 wielkich turniej\u00f3w i w „szponach” si\u0119 nie pojawi\u0142. Dzi\u015b, przy okazji startu kobiecego Pucharu \u015awiata, imprezy zdobywaj\u0105cej serca coraz … Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[89],"tags":[155,9],"class_list":["post-5225","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-felietony","tag-historia","tag-puchar-swiata"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5225","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5225"}],"version-history":[{"count":51,"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5225\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7214,"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5225\/revisions\/7214"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5225"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5225"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wszponachrugby.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5225"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}