Jutro w Siedlcach gramy z Danią, a w „Szponach” jak zwykle przed domowym meczem naszej reprezentacji materiał przedmeczowy dla kibiców – dostępny pod linkiem: https://bit.ly/47OqH2B. Była to też okazja do powrotu do cyklu „O innych ligach” (ten fragment poniżej) – o tej lidze jeszcze na tych łamach nie było. Zapraszam do lektury. PS Czy przewodnik będzie przed meczem z Czechami – tego naprawdę nie wiem.
O innych ligach: Dania
Początki rugby w Danii sięgają 1931, choć były bardzo trudne. Wtedy pierwszy klub, Copenhagen RC, założył angielski dziennikarz James White, który przeprowadził się do Danii. Wysiłek ten nie przyniósł większego efektu, podobnie jak kolejne próby podejmowane w 1933 i 1938 (wtedy powstały dwie drużyny w garnizonie wojskowym w Tender, które jednak rozwiązano, gdy dowództwo zobaczyło obrażenia zawodników po meczu). Inicjator z 1938, Eigil Hemmert Lund podjął kolejną próbę w 1949, tym razem w policji, a jednocześnie zebrała się grupa miłośników rugby pośród Duńczyków wracających z brytyjskiej armii. Powstały dwie drużyny Police RC i Ex-Army RC, które grały ze sobą. W 1949 powstał też nowy klub RK Speed i w tym samym roku powołano federację, oficjalnie uznaną w 1950.
Pierwszy mecz międzynarodowy reprezentacja kraju zagrała jesienią 1949, przegrywając 0:6 ze Szwecją. Szwedzi stali się stałym rywalem Duńczyków – te dwie ekipy rozegrały ponad 50 spotkań, a przez długi czas, do lat 90. ubiegłego wieku, tradycją były ich niemal coroczne mecze. Duńczycy pierwsze zwycięstwo odnieśli w nich w 1963, a z czasem towarzyskie gry przekształciły się w Puchar Nordycki (a potem Puchar Bałtycki) z udziałem także innych reprezentacji. W 1971 duńska federacja została przyjęta do FIRA-AER, a w 1988 do IRB.
W mistrzostwach Europy Duńczycy wzięli udział pierwszy raz dopiero w 1979. Początkowo mieli problem z regularnością występów (nie było ich w stawce w drugiej połowie lat 80.). Największymi sukcesem była gra na drugim poziomie European Nations Cup w sezonach 2000 (na 50-lecie federacji) i 2000/01 – ich ostatnie mecze przeciwko Polsce to właśnie zmagania z tego ostatniego sezonu i rok późniejszych kwalifikacji do Pucharu Świata. Potem błądzili między trzecim a czwartym poziomem. Na tym czwartym byli jeszcze przed dwoma sezonami, ale przeprowadzona przez RE reforma rozgrywek połączyła oba te poziomy, a Duńczycy wykorzystali brak Szwedów w nordyckiej grupie i nie tylko ją wygrali, ale także zwyciężyli w barażu o awans do Trophy Mołdawian, osiągając największy swój sukces od ćwierćwiecza.
Duńskie rozgrywki ligowe odbywają się systemem wiosna–jesień na trzech poziomach. W pierwszej części sezonu, wiosną, drużyny są podzielone na dwie grupy terytorialne, wschodnią i zachodnią, a w każdej rywalizuje po pięć drużyn w formacie każdy z każdym, bez rewanżów. Jesienią stawka dzieli się na poziomy – do I ligi awansują po dwie najlepsze drużyny z obu grup, a do II ligi – po dwie kolejne. W obu mamy zatem po cztery zespoły, które rywalizują systemem każdy z każdym, tym razem mecz i rewanż. W elicie obecnie uczestniczą stołeczne drużyny RK Speed (z Kastrup) i Frederiksberg RK (dwa dominujące kluby, dostarczające większość zawodników do kadry narodowej) oraz Aarhus RK i Aalborg RKL. Oprócz I i II ligi mamy także trzecią (do której przechodzą najsłabsze drużyny z obu wiosennych grup), ale nie ma ona ustalonego formatu i jest raczej platformą do towarzyskich spotkań ekip spoza I i II ligi (w sumie w obecnym roku ma uczestniczyć w niej kolejne pięć drużyn, w tym drugie zespoły dwóch drużyn z I ligi).
Mistrzostwo kraju przyznawane jest od 1961, a pierwsze dwie dekady to okres dominacji RK Speed – w okresie od 1961 do 1977 tylko czterokrotnie oddał złote medale w inne ręce. W latach 80. przeważał RK Lynet, który zdobył 7 mistrzostw z rzędu. Od tego czasu tak długiej serii nie miał już nikt – Lindo RSC na przełomie XIX i XX w. triumfowało 5 razy pod rząd, a rok temu Frederiksberg RK sięgnął po szósty kolejny tytuł (w sumie ma ich już na koncie 13, a istnieje od 1975) – jego świetną serię przerwało RK Speed, które w rozegranym przed trzema tygodniami finale tegorocznych mistrzostw wygrało z obrońcami tytułu 12:10 i wspięło się na najwyższy stopień podium pierwszy raz od 2014. Wyjątkowo w ten sposób klub uczcił obchodzone w tym roku 75-lecie zarówno swoje, jak i duńskiego rugby.